ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ… ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΒΗΜΑ;

Θα ’ναι σχεδόν ένας χρόνος μετά, όταν θα κληθούμε να ψηφίσουμε στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, άρχοντες τοπικούς, αλλά βαθιά πολιτικούς.

Με κριτήρια τοπικά, προσωπικά, συναισθηματικά, μα και πολύ πολιτικά.

Ένα χρόνο μετά… μετά τη νίκη των ενεργών πολιτών επί της κομματικής νομενκλατούρας, της φατριακής επιβολής και του κληρονομικού δικαιώματος στην εξουσία.

Έγιναν πολλά σε αυτό το χρόνο. Άλλαξαν πολλά. Αναρωτιέμαι, όμως, αν άλλαξαν αρκετά; Και αν άλλαξαν όλα τα κακώς κείμενα; Και αν, τελικά, άλλαξαν όλα προς το καλύτερο;

Οι επερχόμενες εκλογές μπορούν να μας δώσουν απαντήσεις. Απαντήσεις που να μας βοηθούν στην περαιτέρω πολιτική εμβάθυνση και, ει δυνατόν, βελτίωση της πραγματικότητάς μας. Γιατί, αναμφίβολα, και τα προσωπικά κριτήρια είναι βαθιά πολιτικά και το κριτήριο της τοπικής κουλτούρας, όχι πάντα κομματικό, είναι, ωστόσο, ειλικρινά πολιτικό και φυσικά –ειδικά σε περιφερειακό επίπεδο- υπάρχουν και κριτήρια που άπτονται της αποτελεσματικότητας της εκτελεστικής εξουσίας και της ικανότητάς της να επιλέγει τις σωστές λύσεις στα προβλήματα του τόπου μας, όχι μόνο σε τοπικό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Με άλλα λόγια, η διαίσθηση που απέδειξαν οι πολίτες πριν περίπου ένα χρόνο, με τη σημαντική αποχή τους από τις βουλευτικές και ευρωβουλευτικές εκλογές του 2009, σε συνδυασμό με το αίσθημα ευθύνης πού υπέδειξαν συμμετέχοντας μαζικά στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, είναι ανάγκη να έχουν την ανάλογη συνέχεια.

Όσοι επέλεξαν την αλλαγή, την ανανέωση, τη ρήξη με το παρελθόν και επένδυσαν στην αμεσότερη δημοκρατία, στην αξία και τη δύναμη της ιδεολογίας και απέρριψαν την πεπατημένη οδό της μικροκομματικής και οικογενειοκρατικής επετηρίδας, την πολιτική της μόδας και της εικόνας αντί για αυτήν της ουσίας, αυτοί οι ίδιοι οφείλουν στους εαυτούς τους και στο μέλλον αυτής της κοινωνίας να στηρίξουν τις περσινές επιλογές τους. Να μην παίξουν τόσο εύκολα το παιχνίδι της απαξίωσης και της μεταφοράς της ευθύνης. Αλλά, αν πράγματι επιθυμούν την ανανέωση, να στηρίξουν τα νέα πρόσωπα, να στηρίξουν τον πολιτικό αγώνα της νέας Ν.Δ., για να δώσει ιδεολογικό ορίζοντα νίκης και προοπτικής, χωρίς μισόλογα και ανούσιες γκρίνιες.

Είναι προφανές ότι η παράταξη έχει πολύ αξιόλογα στελέχη στην τοπική αυτοδιοίκηση, επιτυχημένα και πολλά υποσχόμενα, τα οποία τώρα έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν την αξία τους και σε πιο ευρεία κλίμακα.

Είναι εξίσου σημαντικό να αποδείξουμε ότι έχουν δικαίωμα στην ευκαιρία και όσοι είναι νεότεροι στην κομματική επετηρίδα.

Και, επιτέλους, είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να έχουμε παντού και πάντα υποψήφιους που να ναι σε όλα τέλειοι εκ προοιμίου.

Απλά δεν υπάρχει κανείς που να είναι και νέος και ώριμος, και έμπειρος και άφθαρτος, και δημοφιλής και μακριά από τις κλίκες των Μ.Μ.Ε. και να δίνει όραμα και να εμπνέει εμπιστοσύνη και να είναι σταθερός και συγχρόνως ευέλικτος και βεβαίως δημοκρατικός, αλλά και ηγέτης και με άψογο γούστο συνεργατών και φυσικά και αγνός πατριώτης και συνάμα κοσμοπολίτης… Ή μάλλον υπάρχει ένας, μα τον εκλέξαμε ήδη Αρχηγό…

Οι επιλογές της παράταξης μας για τη στελέχωση της εκτελεστικής εξουσίας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο είναι καλές. Πάντα υπάρχει το καλύτερο, αλλά κάποιες φορές το συνεχές κυνηγητό για το καλύτερο… γίνεται τελικά εχθρός του καλού που ήδη έχουμε και αυτό, αν μη τι άλλο, ας το αποφύγουμε.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να εκλάβουμε όλοι τις εκλογές που έρχονται με τον αληθινό τους χαρακτήρα. Είναι μια διαδικασία με την οποία επιλέγουμε ΕΜΕΙΣ, ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, τα στελέχη της Εκτελεστικής Εξουσίας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Και αυτή πρέπει να είναι μια συνειδητά πολιτική επιλογή. Την ευθύνη δεν την έχουν άλλοι… την έχουμε όλοι εμείς.

Εμείς επιλέγουμε αν θα στηρίξουμε ή θα απορρίψουμε τα φθαρμένα πρόσωπα, αν πιστεύουμε ή όχι στην αξία των προσώπων και της πολιτικής ή ακολουθούμε τις πεπαλαιωμένες επετηρίδες και τις επιλογές των φατριών και των κλαδικών.

Εμείς επιλέγουμε αν θέλουμε ουσιαστική, ριζική ανανέωση και δικαίωμα στην ελπίδα και ναι, εμείς επιλέγουμε αν στηρίζουμε ή απορρίπτουμε τις επιλογές της υπάρχουσας εκτελεστικής εξουσίας.

Η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας είναι και αυτή ένα κριτήριο πολιτικής επιλογής. Μιας επιλογής που έκανε η παρούσα εκτελεστική εξουσία (δηλαδή η κυβέρνηση) χωρίς να έχει την ανάλογη λαϊκή εντολή.

Όπως έτερη επιλογή της παρούσας κυβέρνησης είναι και ο καινούργιος νόμος της τοπικής αυτοδιοίκησης (η οποία είναι μέρος της εκτελεστικής εξουσίας) και ο οποίος έγινε με οφθαλμοφανή μικροκομματικά κριτήρια και επιδιώξεις.

Σε αυτά δε θα απαντήσουμε;

Δεν θα τοποθετηθούμε επιλέγοντας τους τοπικούς και περιφερειακούς άρχοντες της εκτελεστικής εξουσίας;

Η ευθύνη ανήκει σε εμάς!

Ας μην τους επιτρέψουμε να απαξιώσουν κι άλλο τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. Αυτή είναι η χρονική στιγμή να τους αποδείξουμε ότι ο ελληνικός λαός έχει και μνήμη και κρίση και δικαίωμα στην ελπίδα!

Ένα χρόνο μετά, είναι καιρός για ένα ακόμα βήμα!

Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός ΠΕ 05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ Ή ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ;

Ένα ερώτημα πλανάται γύρω από τους κύκλους της επικοινωνίας και της πολιτικής ανάλυσης: Σε ένα πλαίσιο πλήρους απαξίωσης και αποδόμησης του πολιτικού σκηνικού -το οποίο είναι, άλλωστε, εν εξελίξει-, τη στιγμή της κάλπης -όποτε κι αν αυτή έρθει, που μάλλον θα ’ναι σύντομα- οι μετέχοντες και διακινούντες το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης, προτιμούν την πλήρη διάλυση, την οποίαν τα ΜΜΕ καλλιεργούν, ή την «γκαβάτζα» ενός πολιτικού, που καταγγέλλει μεν το σύστημα, αλλά δεν επιθυμεί τη διάλυσή του;

Στο σκεπτικό του ερωτήματος αυτού περιλαμβάνουν και την ανάλυσή τους για τη γραμμή Σαμαρά στην οικονομική πολιτική ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., θεωρώντας πως ουσιαστικά ο Πρόεδρος της Ν.Δ. δεν διαφωνεί με τη λογική των μέτρων και της προσφυγής στην οικονομική βοήθεια, αλλά απλώς κάνει τακτικές κινήσεις για να σωθεί ο ίδιος και το κόμμα του από την ολική καταστροφή που επίκειται στο πολιτικό σύστημα.

Πρόκειται για μια λάθος εκτίμηση, ή ίσως για προγραμματισμένη επίθεση απαξίωσης της πολιτικής γραμμής Σαμαρά. Πιστεύω ότι ο Πρόεδρος θα πρέπει άμεσα να απαντήσει σε αυτά τα προκατειλημμένα σχόλια, με πολιτικές επιλογές που να αναδεικνύουν τα χαρακτηριστικά της στρατηγικής του. Οι πρώτες του επιλογές για άμεση εκλογή εσωκομματικών οργάνων σε Ο.Ν.ΝΕ.Δ. και κομματικό μηχανισμό πρέπει να γίνουν αντιληπτές ως βαθιά πολιτική επιλογή ρήξης με το παρελθόν και άρα να εφαρμοστούν σε όλο το φάσμα της πολιτικής γραμμής της Ν.Δ.

Με άλλα λόγια, η επιλογή των υποψηφίων Περιφερειαρχών και των Δημάρχων των πολυπληθών δήμων της χώρας είναι ανάγκη να γίνει με άμεση ανάδειξή τους από την κομματική μας βάση των περίπου 1 εκατομμυρίου μελών.

Στο ίδιο πλαίσιο ανάδειξης της αξίας της Άμεσης Δημοκρατίας πρέπει να κινηθεί η Ν.Δ. και σε σοβαρά πολιτικά ζητήματα, ξεπερνώντας τα μικροκομματικά παιχνίδια και τα κόμπλεξ του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των εξαπτερύγων του. Δημοψηφίσματα κάνουν όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί πρέπει να δική μας να φοβάται τη λαϊκή ετυμηγορία;

Πιο άμεση ανάγκη από αυτήν για τη ριζική αλλαγή του νόμου περί ευθύνης Υπουργών δεν θα μπορούσε σήμερα να υπάρχει. Είναι το πρώτο δείγμα Συνταγματικής Μεταρρύθμισης που δεν μπορεί να περιμένει. Δημοψήφισμα λοιπόν για απλούστευση και ταχύτερη απονομή Δικαιοσύνης και απόδοση Ισονομίας, αλλά και ευθυνών για την κάκιστη οικονομική διαχείριση της χώρας, ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια. Δημοψήφισμα και για την πλήρη αποδέσμευση των εξουσιών -και κυρίως της δικαστικής- από τον κομματικό έλεγχο της Εκτελεστικής εξουσίας.

Η δέσμευση της Ν.Δ. για άμεση δημοκρατία σε αυτά τα καίρια ζητήματα επιβίωσης των δημοκρατικών μας θεσμών, στην πιο κρίσιμη για τον τόπο χρονική στιγμή, είναι ένα σίγουρο φάρμακο και για τη Δημοκρατία και για την παράταξή μας. Ένα φάρμακο πολιτειακά αναγκαίο και αντισυστημικό.

Σε αυτό το σημείο, ποιός θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο για συστημισμό ή τακτικισμό;

Ο Αντώνης Σαμαράς, πριν λίγο καιρό, ζήτησε συγνώμη για τα κακώς πεπραγμένα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ., παρότι ο ίδιος σε αυτήν ελάχιστα συμμετείχε. Όμως αυτό που πρέπει να κάνει αντιληπτό από κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας, είναι το όραμά του για την αναγέννησης της πατρίδας μας. Πρέπει να συγκεκριμενοποιήσει τις βασικές αρχές της πολιτικής του στρατηγικής και τις διαφορές του από το παραπαίον πολιτικό σύστημα. Γιατί, στα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής, είναι εκείνος που έκανε πάντα τις δύσκολες και ουσιαστικές στρατηγικές επιλογές, που όλες τους είχαν ως βασικό γνώμονα το καλό της πατρίδας και όλες -πλην μίας- ήσαν σωστές. Γι’ αυτή τη μία και μόνον γι’ αυτήν θα ήταν ίσως ενδεικτικό της πολιτικής του στρατηγικής να ζητήσει συγνώμη: για την υπογραφή του στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία τελικά φαίνεται πως δεν ήταν εφαρμόσιμη.

Σύστημα δεν είναι η Δημοκρατία. Πολιτικό σύστημα δεν είναι ο κοινοβουλευτισμός, η διάκριση των εξουσιών, η Ισονομία και ο Πατριωτισμός. Αυτά είναι οι βάσεις του πολιτειακού μας χάρτη και δεν είναι ούτε κατακριτέα, ούτε αναθεωρητέα. Η στρατηγικές επιλογές, όμως, για τη δομή, τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος είναι το ζητούμενο.

Ο τολμών νικά και το πεδίον δόξης είναι λαμπρό για τους δυνατούς και τους ελεύθερα φρονούντες.

Ν. Κανελλόπουλος
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ

Ο τίτλος του ιστολογίου αυτού δεν είναι τυχαίος, αλλ’ ούτε και κωμικός. Δεν είναι μια λέξη του ειρμού, είναι τα αρχικά 4 λέξεων που σημαίνουν πολλά για όσους τον θεωρούν βατήρα για την ανάπτυξη πολιτικής σκέψης και διαλόγου. Χωρίς Yστερικές Μαζοχιστικές Αναστολές.

Σε αυτόν τον τίτλο, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται να ανατρέξουμε, για να προσπαθήσουμε να βρούμε λογικές απαντήσεις στα ερωτήματα που όλοι έχουμε, σχετικά με τη δύσκολη στιγμή στην οποία η πατρίδα μας βρέθηκε. Ερωτήματα σχετικά με το ΓΙΑΤΙ φθάσαμε εδώ, αλλά και πιο σημαντικά, όπως το ΠΩΣ να αντιδράσουμε από εδώ και πέρα.

Κάποιοι, μεταξύ αυτών δυστυχώς και η παρούσα κυβέρνηση, σύσσωμη, θεωρούν πως όλα έρχονται ξαφνικά, αναίτια, απρόσμενα και η μοναδική αντίδραση σε αυτά είναι η αποφυγή και μεταβίβαση των ευθυνών και η επικοινωνιακή προπαγάνδα σε επίπεδα γκεμπελισμού.

Σε αυτούς λοιπόν πρέπει να απαντήσουμε ΧΩΡΙΣ ΥΣΤΕΡΙΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ:

• Ευθύνες φέρουν αυτοί που -κυρίως- τα τελευταία 30 χρόνια δεν έκαναν κανένα σχεδιασμό των πραγματικών αναγκών του Δημοσίου σε ανθρώπινο δυναμικό· προσλάμβαναν αφειδώς και διαχειρίζονται το προσωπικό αυτό με τρόπο παράλογο.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα με ανευθυνότητα και με προσωπικά, κομματικά και μικροκομματικά κριτήρια.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που καλλιεργούν την ανευθυνότητα, τον ωχαδερφισμό, τη θεσιθηρία και την ατιμωρησία σε όλο το δημόσιο βίο, μα κυρίως στη λειτουργία των Υπηρεσιών του Κράτους.
• Ευθύνες φέρουν όσοι κάνουν λανθασμένες πολιτικές επιλογές στρατηγικής, όπως η πρόωρη ένταξη στη Νομισματική Ένωση, με ψεύτικα στοιχεία και χωρίς πλάνο ουσιαστικής σύγκλισης.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που καταχρέωσαν τα ελληνικά νοικοκυριά με παράλογες υπερτιμολογήσεις όλων των αναπτυξιακών έργων και κυρίως των έργων της Ολυμπιακής προετοιμασίας.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που, αντί να λένε την αλήθεια, έκρυβαν -κυρίως τα τελευταία 15 χρόνια- όλα τα οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα κάτω από το χαλί της πολιτικής τους ευθυνοφοβίας.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που -και πάλι κυρίως τα τελευταία 15 χρόνια- καλλιέργησαν και συνεχίζουν να καλλιεργούν τη διαπλοκή, με χρηματιστηριακούς και δημοσιογραφικούς οργανισμούς, και αιχμαλώτισαν την ανάπτυξη σε ένα φαύλο κύκλο κρατικοδίαιτων δήθεν ιδιωτικών εταιρειών, που λυμαίνονται τα ευρωπαϊκά κονδύλια και τα δημόσια έργα.

Και οι έχοντες τις ευθύνες αυτές δεν είναι μόνον οι εκλεγμένοι, αλλά και οι εκλογείς, που τους επέλεξαν συμμετέχοντας στη χρονίζουσα παρακμή.

Κι αν έτσι φθάσαμε ως εδώ, το ζήτημα τώρα πια είναι ΠΩΣ θα αντιδράσουμε.

Θα αντιδράσουμε παθητικά και ευθυνόφοβα, αφήνοντας άλλους (στην προκειμένη περίπτωση το ΔΝΤ) να μας επιβάλλουν μέτρα που δεν αντιστοιχούν στις δυνατότητές μας και δεν μας δίνουν προοπτική, αλλά μας αιχμαλωτίζουν σε πολιτικές ύφεσης και αφαίμαξης, ή θα πάρουμε την ευθύνη του μέλλοντός μας στα χέρια μας και θα αποκαταστήσουμε την αλήθεια; Πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον με ρεαλισμό, με αίσθημα ευθύνης απέναντι σε προγόνους και επιγόνους και με προοπτική ουσιαστικής αναγέννησης της πατρίδας μας, χωρίς τα κόμπλεξ και τα βάρη των τελευταίων 30 χρόνων.

Γιατί τα λεφτά όντως υπάρχουν, απλά, ευτυχώς, τα επένδυσαν οι παλιότεροι στο μοναδικό που πραγματικά αξίζει διαχρονικά σε αυτή τη χώρα, την ίδια της τη γη, που δε χάνει ποτέ την αξία της, γιατί η Ελλάδα είναι πανέμορφη και ζηλευτή. Και η αξιοποίηση της περιουσίας αυτής είναι αρκετή για να μας βγάλει από το αδιέξοδο, αρκεί να τη συνοδεύσουμε με αναπτυξιακές πολιτικές και δημοσιονομικές και πολιτειακές ανατροπές και όχι βέβαια με φοροεισπρακτικά μέτρα «ποινικοποίησης» της ακίνητης περιουσίας των πολιτών.

Βασικές ανατροπές χρειάζονται στο δημόσιο βίο και τις ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο μου. Ανατροπές που πρέπει να οδηγήσουν σε μια καινούργια Ελληνική Δημοκρατία, πιο λειτουργική, πιο δίκαιη, πιο ανταγωνιστική και πιο ποιοτική.

Εκείνοι που σε αυτό το σημείο θα θυμηθούν ότι, κάποιος αυτά τα είχε προϊδεάσει πριν από 15 χρόνια και είναι ο ίδιος που αναγκάστηκε σε σιωπή για τη δεκαετία που ακολούθησε, θα πρέπει να επιμείνουν να του θυμίζουν επιτακτικά το πόσο τον χρειάζεται η πατρίδα, πιο ανατρεπτικό από ποτέ.

«Είχαμε άδικο, γιατί, πολύ νωρίς, είχαμε δίκιο»… και με τη σκέψη αυτή πρέπει να κάνουμε ακόμα μια υπέρβαση, ακόμα μια ανατροπή. Το να φωνάξουμε ότι εμείς τα λέγαμε δεν είναι πια αρκετό. Χρειάζεται να πάμε ακόμα παραπέρα, χωρίς αναστολές, χωρίς μαζοχισμούς, χωρίς υστερίες…

Ν. Κανελλόπουλος
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

Περί συνθημάτων

Λίγα για τους πολλούς, Πολλά για τους λίγους.

Με αυτό το σύνθημα και πολλές παραλλαγές του, συνδικαλιστές και απλοί εργαζόμενοι βγαίνουν στο δρόμο και διεκδικούν, άλλοι κατ’ εντολή κι άλλοι αυθόρμητα.

Το σύνθημα αυτό καθ’ αυτό έχει τη σημασία του, αν και δεν είναι πια σίγουρο αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του σήμερα.

Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης δεν έδειχνε ακριβώς αυτό, αν και ούτε το αντιπαρερχόταν. Η πολιτική που θα ακολουθηθεί από το ΔΝΤ… μάλλον δε θα έχει συγκεκριμένα ιδεολογικά ή ταξικά κριτήρια, άρα και το σύνθημα στην σημερινή εποχή στην Ελλάδα, μάλλον έχει πιο πολύ σχέση με το παρελθόν, παρά με το παρόν και το μέλλον. Παράλληλα με το σύνθημα αυτό ακούγονται φωνές (οι πιο πολλές δίκαιες) σχετικές με το «μάρμαρο». Ποιος καλείται να το πληρώσει και γιατί;

Αυτό είναι μάλλον και το πιο ουσιώδες σήμερα ερώτημα, μια και το ΔΝΤ θα αναλάβει όλα τα άλλα ζητήματα. Είναι ίσως το μόνο θέμα στο οποίο δε θα αναμιχθεί. Και δεν θα αναμιχτεί, αφενός γιατί στη «συζήτηση» αυτή έχουμε πολύ καλές επιδόσεις και μπορεί άνετα να σπαταλήσουμε μήνες αφήνοντας το ΔΝΤ να κάνει τη δουλειά του, αφετέρου γιατί η συζήτηση αυτή με το ισχύων νομικό σύστημα και τον ισχύοντα νόμο περί ευθύνης υπουργών είναι αδύνατον να καταλήξει σε κάθαρση (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου).

Ίσως λοιπόν αυτό το τελευταίο να είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να επικεντρωθούμε. Όχι για να αποφύγουμε τη συζήτηση σχετικά με τα μέτρα του ΔΝΤ (τα οποία βεβαίως και θα είναι πολλαπλώς αιχμηρά και τραυματικά για τον κοινωνικό μας ιστό), αλλά για να αποκτήσουμε μια ρεαλιστική εικόνα της κατάστασης και κυρίως, για να βρούμε το πώς δε θα ξανάρθουμε στην ίδια θέση.

Για να αποφύγουμε λοιπόν επανάληψη του ίδιου οδυνηρού «παραμυθιού» χρειάζεται άμεση αλλαγή του Συντάγματος σε άρθρα που αφορούν στην πολιτική ευθύνη, στο ρόλο και στη διάκριση των εξουσιών, στο ρυθμιστικό ρόλο του κράτους στην τήρηση των κανόνων της ανταγωνιστικότητας σε κάθε μορφή παραγωγής και διαχείρισης του πλούτου, στα εργασιακά δικαιώματα και στις υποχρεώσεις του κράτους προς τον πολίτη.

Μέχρι όμως να ολοκληρωθεί αυτή η συνταγματική μεταρρύθμιση, χρειάζονται και μερικές άμεσες κινήσεις, που ίσως απαιτούν τη χρήση του «πέλεκυ». Η λειτουργία του Κράτους πρέπει να αλλάξει νοοτροπία και να αποκεντρωθεί. Ο «Καλλικράτης» είναι απλώς ασπιρίνη σε καρκινοπαθή ασθενή. Προέχει η ριζική αλλαγή του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα, η απεξάρτηση της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε Κυβέρνηση, η άμεση άρση του ισχύοντος νόμου περί ευθύνης Υπουργών, η άμεση κατάργηση της παραγραφής από τις ευθύνες διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και των κοινωνικών αγαθών. Η λειτουργία της αγοράς πρέπει να αποκτήσει πιο ουσιαστικό έλεγχο του κράτους σε ότι αφορά στην τήρηση των κανόνων της ανταγωνιστικότητας και στην τήρηση των νόμων που διέπουν την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Το κράτος από την πλευρά του πρέπει να φιλελευθεροποιήσει τους κανόνες αξιοποίησης της περιουσίας του και να σταματήσει την αποτυχημένη προσπάθεια «ανταγωνισμού» και διαπλοκής με τους όποιους φορείς της αγοράς διατηρεί και τους πλουτίζει με χρήματα του λαού.

Το να πληρώσουν αυτοί που φταίνε, είναι το σύνθημα που είναι πιο ουσιώδες και αξιοποιήσιμο στις μέρες μας. Το θέμα είναι ότι για να γίνει πραγματικότητα, πρέπει πρώτα να αλλάξει συθέμελα το νομικό σύστημα και η λειτουργία του κράτους. Το πολιτικό θάρρος για μια τέτοια απόφαση φάνηκε πώς δεν είχε η κυβέρνηση Καραμανλή, πολύ φοβάμαι όμως πως δεν το έχει ούτε κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία άλλωστε προτιμά από ό,τι φαίνεται να μεταφέρει ευθύνες και να αποποιείται τα πάντα, δυστυχώς…


Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ομάδα ΧΥΜΑ - γιατί ξεκινάμε

ΓΙΑΤΙ ΞΕΚΙΝΑΜΕ

ομάδα ΧΥΜΑ

(Χωρίς Υστερικές Μαζοχιστικές Αναστολές)

Ξεκινάμε γιατί τα δύσκολα απαιτούν πρωτοβουλίες, γιατί πιστεύουμε σε μία παράταξη που αξίζει και αξιοποιεί όσους το αξίζουν, που και θέλει και μπορεί. Ξεκινάμε γιατί 800 χιλιάδες μέλη έδωσαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Συμμετοχή με πίστη στις ιδέες μας.

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, η Ελλάδα, η Ευρώπη και η παγκόσμια κοινότητα βρίσκονται στη μέγγενη μιας κρίσης, που ξεπερνά την οικονομία, διαπερνά την πολιτική, κλονίζει τους θεσμούς και συνταράσσει ολόκληρη την κοινωνία.

Κοινωνία και οικονομία βρίσκονται αντιπαρατιθέμενες, καθώς η πολιτική δίστασε να εφαρμόσει νέους κανόνες, να χαράξει τα νέα όρια του οικονομικού παιγνίου, αλλά και των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το σημαντικότερο πολιτικό επίτευγμα του 20^ου αιώνα, έχασε την ορμή των πρώτων δεκαετιών ζωής και οδηγήθηκε σε μία οικονομική ένωση δίχως πολιτική κατεύθυνση και επιτήρηση. Η ασφάλεια και η ειρήνη των ευρωπαϊκών λαών μπορεί να εξασφαλίστηκε, η ευημερία τους όμως τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Η Ελλάδα περνά τις πιο κρίσιμες ίσως στιγμές στη Σύγχρονη Ιστορία της. Βάλλεται από δυνάμεις του εξωτερικού, που –εκμεταλλευόμενες τις δυσκολίες της- βάζουν στόχο την οικονομία και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της και δημιουργούν απειλές για την εδαφική της ακεραιότητα. Βάλλεται, όμως, και από δυνάμεις του εσωτερικού, που πλήττουν την εθνική και κοινωνική συνοχή της και που απομυζούν τον πλούτο της λειτουργώντας παρασιτικά και συντεχνιακά.

Κάποιοι στήνουν σκηνικό «πολέμου», όχι με άρματα και κανόνια, αλλά με ΜΜΕ, με spreads, με δηλώσεις και μέτρα, βάζοντας το λαό στη γωνία.

Όμως κανένας πόλεμος δεν χάνεται προτού να διεξαχθεί.

800 χιλιάδες άνθρωποι έδειξαν το δρόμο. Έκαναν – στην πιο δύσκολη στιγμή για το κόμμα μας - μια υπερήφανη, ξεκάθαρη, δημοκρατική και αληθινά υπερβατική επιλογή. Με πρωτοφανή συμμετοχή, με αποφασιστικότητα και ακλόνητο αίσθημα ευθύνης, ανέτρεψαν τα βάρη και αποφάσισαν ότι θέλουν να προχωρήσουν μπροστά. Επέλεξαν τις καθαρές θέσεις, το αισιόδοξο μήνυμα του Αντώνη Σαμαρά, δείχνοντας σε όλους του Έλληνες πως καμία μάχη δεν είναι εκ των προτέρων χαμένη. Γιατί οι Νεοδημοκράτες και οι Νεοδημοκράτισσες την κέρδισαν τη μάχη.

Όμως, αυτό, ήταν μόνο το πρώτο βήμα. Το πολιτικό μας σκηνικό έχει ανάγκη από καθαρές φωνές, θαρραλέες τοποθετήσεις, ξεκάθαρες κουβέντες. Και πάνω από όλα έχει ανάγκη από νέα πρόσωπα.

Η Νέα Δημοκρατία θα δείξει και πάλι το δρόμο. Χωρίς παρωπίδες και αγκυλώσεις, αλλά με ξεκάθαρο ιδεολογικό στίγμα και αδιαπραγμάτευτες αρχές, ξεκινάμε να οικοδομήσουμε την παράταξή μας από την αρχή. Χωρίς καθυστερήσεις, με ουσιαστική προοδευτικότητα και πίστη στις αξίες που γέννησαν την παράταξη και θεμελίωσαν τη χώρα μας.

Ζητάμε ρήξεις και πρωτοβουλίες. 800 χιλιάδες πρωτοβουλίες, ημών των ιδίων κι όχι τρίτων υπέρ ημών, ούτε τρίτων εξ ημών. Η ευθύνη βαρύνει όλους μας, γιατί αυτή η παράταξη αποτελεί την κινητήριο δύναμη της πατρίδας μας.

Ο Αντώνης Σαμαράς, έκανε ήδη τα πρώτα βήματα και χάραξε τις κατευθυντήριες γραμμές για μια Νέα Σχέση της κομματικής μας δομής με την κοινωνική μας βάση. Μια σχέση αμεσότητας και αλληλεπίδρασης.

Το κατεστημένο και τα όργανά του ακόμα στέκουν σαστισμένα μπροστά στην θαρραλέα και μαζική απόφαση της βάσης της παράταξής μας, η οποία έβαλε οριστικά στο περιθώριο κομματικούς μηχανισμούς, συμφέροντα, αγκυλώσεις και στρεβλώσεις του παρελθόντος. Οι συγκαλύψεις και οι συμψηφισμοί δεν έχουν χώρο στη νέα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Η παράταξή μας είναι πλέον ζωντανός οργανισμός 800 χιλιάδων και πλέον πολιτών με κρίση, πολιτικό σκεπτικό και, προπαντός, πολιτική ευθύνη. Η συμμετοχή τους είναι κριτήριο για την οργανωτική και πολιτική ανασυγκρότηση της παράταξης. Κανείς δεν μπορεί πια να τους εκπροσωπεί, παρά μόνον όσοι επιλέγονται άμεσα από τους ίδιους. Κανείς δεν μπορεί πια να αμελεί τις υποχρεώσεις του προς αυτούς, ούτε και να τους θεωρεί δεδομένους ή άβουλους. Απέδειξαν πως επιθυμούν τη συμμετοχή τους στη λήψη των αποφάσεων, άρα και αυτή πρέπει να τους παρέχεται στο μέγιστο δυνατό. Απέδειξαν πως επιθυμούν μια πατρίδα των αξίων και των αξιών, ενός έθνους με συνείδηση, με πολιτική σκέψη και ιστορική συνέχεια και προοπτική.

Ως Έλληνες παίρνουμε αποφάσεις με τη λογική αλλά και το συναίσθημα. Κανένα από αυτά δεν είναι λάθος στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Δεν μπορούμε και δε θέλουμε να είμαστε παθητικοί δέκτες μηνυμάτων, αποφάσεων άλλων εξ ημών και δήθεν υπέρ ημών, ούτε ψυχροί αριθμοκρίτες. Αξιώνουμε το δικαίωμα του λόγου, αξιώνουμε το δικαίωμα της συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, στην πρωτοβουλία και στην ελευθερία της συνείδησης. Αξιώνουμε το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα, το δικαίωμα να αποδείξουμε την αξιοσύνη μας, ως παράταξη και ως έθνος, απαλλαγμένοι από τα βάρη του παρελθόντος, κληρονομητέα ή επίκτητα. Διεκδικούμε ίσες ευκαιρίες για τα άτομα απέναντι στα συμφέροντα, για τους πολίτες απέναντι στο κατεστημένο, για το λαό απέναντι στα κράτος, για τα έθνη απέναντι σε απρόσωπους οργανισμούς

Θέλουμε η νέα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ να γίνει και πάλι το επίκεντρο της πολιτικής σκέψης και πράξης για την αναγέννηση της πατρίδας μας. Η παράταξη των μεγάλων επιλογών που ιστορικά έχει υπάρξει. Ένας αληθινά ζωντανός, συμμετοχικός, και αποτελεσματικός οργανισμός, που λαμβάνει πολιτικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες με δημοκρατικότητα και με αίσθημα ευθύνης.

Για εμάς, κανένα ιδεολόγημα από μόνο του δεν δίνει λύση. Κανένα δεν είναι πανάκεια. Κανένα δεν είναι τέλειο και κανένα δεν είναι εφαρμόσιμο παντού. Η μέγιστη συμμετοχή, ο ουσιαστικός διάλογος, η εθελοντική προσφορά, ο υγιής ανταγωνισμός, η αγάπη για τις αξίες και τα ιδανικά της παράταξης -τα οποία είναι συνάμα η βάση της πατριωτικής μας συνείδησης- και η δημοκρατική συναπόφαση αποτελούν τον βατήρα από τον οποίον θα ξεκινήσει η αναγέννηση και η ανάπτυξη για την παράταξή μας, αλλά και για την πατρίδα μας. Γιατί η παράταξη υπάρχει για να υπηρετεί την πατρίδα ποτέ το αντίστροφο.