"Διόρθωση" κακώς κειμένων ή προετοιμασία για την καταστροφή;

Από τον Κριτικό...

Αυτήν την εβδομάδα, περνάει από τη βουλή το νομοσχέδιο για τα εργασιακά που πολλοί χαρακτηρίζουν ως "επιστροφή σε εργασιακό μεσαίωνα". Η κυβέρνηση, αφού το εξήγγειλε, κάλεσε για "διάλογο" και την αντιπολίτευση...
Είναι ιδιαίτερα παρόδοξο και αυταρχικό, τις ημέρες που πήρες την απόφαση να αφαιρέσεις προνόμια -δίκαια ή άδικα, δεν έχει σημασία- εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, στο δημόσιο και τις ΔΕΚΟ, να καλείς κατόπιν εορτής σε διάλογο τους ομόλογους σου, αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Γιατί; Τι σκοπό έχει αυτή η κλήση; Είναι απλά ή ανόητο, ή υπάρχει μυστική ατζέντα ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα... Ελπίζω να είναι άλλη μία κίνηση Goofy...
Το νομοσχέδιο για τα εργασιακά, τα νέα κατ' ουσία μέτρα του μνημονίου, θα μπορούσε κάποιος να τα χαρακτηρίσει "χρήσιμες και επώδυνες διορθώσεις" προκειμένου να επιτευχθεί η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας. Αν ήταν έτσι, ένας Έλληνας πατριώτης, θα μπορούσε να το ανεχθεί προς όφελος των παιδιών μας και του μέλλοντος της χώρας μας. Αν είναι πραγματικά έτσι...
Μου είναι δύσκολο να πιστέψω από την πορεία της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Ελληνικής Οικονομίας ότι τέτοιου τύπου μέτρα, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν μία καλύτερη πορεία για το μέλλον. Γιατί με το φτωχό μου το μυαλό κάνω τις εξής σκέψεις:
α) Τα μέτρα που πάρθηκαν, τα μέτρα που παίρνονται, τα μέτρα που φήμες και εξαγγελίες αναφέρουν ότι θα παρθούν (μην τα απαριθμήσω, θα κουράσω περισσότερο, αλλά τα ξέρετε), θα έπρεπε λογικά να έχουν αρχίσει να ανταμείβονται, έστω και επιφυλακτικά από τις "αγορές". Παρόλα αυτά, τα spreads δεν αποκλιμακώνονται (τριγυρίζουν στις 900 μονάδες, λίγο πάνω, λίγο κάτω). Οι φήμες για χρεωκοπία δεν αποκλιμακώνονται, αντιθέτως εντείνονται. Μία αναδρομή σε δηλώσεις κάποιων τύπων σαν τον Ρουμπινί, μόνο πανικό μπορούν να σπείρουν. Ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος, είπε ότι η χρεωκοπία και η επιστροφή στη δραχμή είναι αναπόφευκτη, ότι τα λεφτά μας θα χαθούν, ότι η απόσυρση των χρημάτων μας ή η αγορά χρυσού δεν χρησιμεύει και μας προέτρεψε να επενδύσουμε σε... ζαμπονάκια ώστε να έχουμε να φάμε τις δύσκολες μέρες!
β) Τα μέτρα δεν αποδίδουν! Τα έσοδα του κράτους δεν είναι τα αναμενόμενα. Οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται. Γιατί; Γιατί το κράτος παραμένει μέσα στην κρίση αναποτελεσματικό και απελπιστικά αργό. Απλά παραδείγματα καθημερινότητας: Κάθε χρόνο το εκκαθαριστικό μου ερχόταν τον Ιούνιο το αργότερο. Άντε Ιούλιο; Να το δεχτώ... Φέτος μου ήρθε Δεκέμβριο. Εσάς; Τα τέλη κυκλοφορίας, μου ήρθαν ένα μήνα αργότερα... Η περαίωση, άντε να μην πω καλύτερα... Τα ξέρετε... Η κίνηση της αγοράς φαίνεται στους δρόμους: καταστήματα κλειστά. Μια βόλτα θα μας πείσει τώρα στις γιορτές. Θα χαζεύουμε τα... ενοικιαστήρια αντί για τις γιορτινές βιτρίνες!
γ) Τα μέτρα είναι άδικα! Πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω πώς ορίζεται ο σοσιαλισμός. Εγώ δεν είμαι σοσιαλιστής. Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά δεν είναι σοσιαλιστικό να γίνονται οριζόντιες περικοπές σε μία κοινωνία. Θα μου πείτε είναι σοσιαλιστικό το ΠΑΣΟΚ; Έτσι γράφει η μαρκίζα στην Ιπποκράτους... Πώς είναι δυνατόν να έρχονται πρώτα τα μέτρα της οριζόντιας περικοπής μισθών και συντάξεων, ανεξάρτητα από το ύψος τους και μετά να ακολουθούν μέτρα περιστολής των προκλητικών δαπανών μισθοδοσίας σε υπουργεία και ΔΕΚΟ, όπου οι συνεχνίες και οι ΠΑΣΟΚοι συνδικαλιστάδες ανθούν; Πώς είναι δυνατόν να εξουθενώνεις αυτούς που περιμένουν το δωράκι των Χριστουγέννων για να πάρουν ένα δωράκι στο παιδί ή το εγγόνι τους, να δουλέψουν και τα μαγαζιά και να φάνε και λίγο ψωμάκι οι εργαζόμενοι σε αυτά και να έχεις ακόμη τον ΟΣΕ στο χάλι που λειτουργεί; Πώς είναι δυνατό να κόβεις οριζόντια ποσοστό από το μισθό των 800 ευρώ και από αυτόν των 3 και 4 και άνω χιλιάδων; Το ίδιο πονάει να κόψεις 80 ευρώ από τα 800 και 300 από τα 3000; Πώς διάολο γίνεται περιστολή των δαπανών με αυτόν τον τρόπο; Πώς σώζεις τον κοινωνικό ιστό έτσι;
δ) Τέλος, υπάρχει μεγάλο έλλειμμα ηγεσίας! Και δεν εννοώ ότι δεν υπάρχει κυβέρνηση και διαχειριστές. Ο Γιώργος είναι διαχειριστής. Δεν είναι ηγέτης. Υπάρχει έστω ένας Έλληνας που να πιστεύει ότι ο Παπανδρέου είναι ηγέτης (εξαιρείται η Μαργαρίτα, η Άντα, ο ίδιος και τα παιδιά του, αν και πολύ αμφιβάλλω και γι' αυτούς). Πού είναι η διαπραγμάτευση με τους εταίρους και τους δανειστές μας; Πού είναι ο εκβιασμός; Πού είναι οι συμμαχίες με τους άλλους λαούς που δοκιμάζονται στην Ευρώπη; Πορτογαλία, Ιρλανδία, Βέλγιο, Ιταλία, Ισπανία, αλλά και χώρες εκτός ευρώ, όπως Ουγγαρία κ.α.. Πού είναι οι πρωτοβουλίες για μια άλλη Ευρώπη; Τόσα κράτη, που ομολογουμένως βρίσκονται σε αδύναμη θέση δεν μπορεί να είναι τόσο αδύναμα... Οι δανειστές είναι οι πρώτοι που εύχονται καλή υγεία στους δανειζόμενους. Έχω λάθος;

Μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα, πραγματικά υπάρχουν δύο σκέψεις:
Η αισιόδοξη που λέει ότι, εντάξει, θα ματώσουμε, θα πονέσουμε, αλλά σε Χ χρόνια θα διορθωθούν τα πράγματα, οπότε και θα φανεί φως στο τούνελ. Η επιμήκυνση της αποπληρωμής, εφόσον ευοδωθεί συντείνει σε αυτό. Αν η Γερμανία δεν μας κάνει "νούμερα". Ούτε και η Γαλλία που μας τα έχει χαλάσει τώρα τελευταία. Η ιδέα του Ευρω-ομολόγου, σε συνδυασμό με πολιτικές στενότερου δημοσιονομικού ελέγχου της ζώνης του ευρώ, αλλά και ταυτόχρονες πολιτικές ισόρροπης ανάπτυξης των ευρωπαϊκών οικονομιών, θα μπορούσε να είναι μία λύση για την ευρωπαϊκή οικονομία... Εφόσον φυσικά, οι δυνατοί της ευρώπης γίνουν και λογικοί και καταλάβουν ότι το ίδιο καράβι βρισκόμαστε όλοι. Και καταλάβουν ότι η ιδεολογία του 4ου Ράιχ με οικονομικούς -πια- όρους, όπως και η ιδέα της -όχι πια φυλετικής αλλά- οικονομικής "καθαρότητας" παραπέμπουν σε ναζιστικές απόψεις που έχει καταδικάσει η ιστορία με τεράστιες απώλειες ακόμη και σε αυτούς που τις λάτρεψαν. Και οι ανίσχυροι καταλάβουν ότι είναι επίσης πολλοί... Και είναι και καταναλωτές των προϊόντων των πλουσίων. Με ότι δύναμη αυτό έχει...
Η απαισιόδοξη σκέψη, αυτή που εκφράστηκε από τα ζαμπονάκια του Ρουμπινί, δείχνει ένα δρόμο καταστροφής, πείνας, ανέχειας. Googlάρετε απλά για να δείτε τι έγινε στην Αργεντινή στο πρόσφατο παρελθόν, για να καταλάβετε τι μας περιμένει. Κάντε και το Σταυρό σας μαζί (σε τέτοιες στιγμές, η θρησκεία είναι μια λύση)... Στη σκέψη αυτή, τα μέτρα συνηγορούν στο ότι η κοινωνία μας προετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει θεσμικά το ενδεχόμενο της χρεωκοπίας. Μειωμένα έξοδα, χαλαρές εργασιακές σχέσεις, "ξεβόλεμα", είναι μία καλή γυμναστική για την αντιμετώπιση του χάους, την επιστροφή στη δεκαετία του '50 και του '60 για την κοινωνία μας.
Θέλω να πιστεύω ότι το πρώτο σενάριο, είναι το πιο σωστό. Γιατί η καταστροφή απλά δεν ευνοεί ούτε εμάς, ούτε τις αγορές, ούτε τους δανειστές, ούτε την Ευρώπη, ούτε το Ευρώ, ούτε την Γερμανία, ούτε την Γαλλία, ούτε τις ΗΠΑ, ούτε κανέναν. Ιδιαίτερα μακροπρόθεσμα! Πάντως, για καλό και για κακό, πάρτε κανένα ζαμπονάκι και κανένα εβαπορέ να σας βρίσκεται στο σπίτι...

Με εκτίμηση,
Ο Κριτικός...

Αναδημοσίευση από: http://logia-starata.blogspot.com/2010/12/blog-post_8866.html

GOOD COP, BAD COP

Κάθε φορά που η αμερικανική αστυνομία συλλαμβάνει κάποιον από τον οποίο θέλει να αποσπάσει μια πληροφορία, μια ομολογία ή που απλά θέλει να τον τρομοκρατήσει, δυο όργανά της παίζουν τους ρόλους του καλού και του κακού μπάτσου. Ο ένας απειλεί, εκφοβίζει ή και χειροδικεί ακόμα αν χρειαστεί, ενώ ο δεύτερος προσπαθεί με μειλίχιο και συμπονετικό ύφος να πείσει ότι συμπάσχει και είναι με το μέρος του τρομοκρατούμενου. Σκοπός και των δύο φυσικά είναι ο ίδιος. Να αποσπάσουν παντιοτρόπως αυτό που επιδιώκουν. Μέθοδός τους η ψυχολογική πίεση, ο καταναγκασμός, η παραπληροφόρηση και φυσικά η παραπλάνηση.

Μήπως σας θυμίζει κάτι;

Επί ένα χρόνο τώρα ο κ. Παπακωνσταντίνου, η κ. Διαμαντοπούλου και ο κ. Πάγκαλος απειλούν και μειώνουν ανθρώπους, θεσμούς και διαδικασίες, ενώ ο πρωθυπουργός, ο κ. Λοβέρδος και η κ. Κατσέλη το παίζουν συνήγοροι και υπερασπιστές των λαϊκών δικαιωμάτων και της «σοσιαλιστικής» ιδεολογίας…

Επί ένα χρόνο τώρα άλλα υπόσχονται κι άλλα πράττουν, άλλα «υπερασπίζονται» κι άλλα υπηρετούν, άλλα «πιστεύουν» κι άλλα «αναγκάζονται να» προσυπογράψουν.

Το στημένο παιχνίδι παραπλάνησης συνεχίζεται εις βάρος των πολιτών και των εθνικών μας συμφερόντων, ένα στημένο παιχνίδι με κερδισμένους τους εντολείς του και χαμένους όλους εμάς.

Τελευταίο δείγμα γραφής του «καλού μπάτσου», η «αγωνιώδης προσπάθεια» των κ.κ. Ρέππα και Κατσέλη να «κρατήσουν» την αντιστοιχία 5 προς 1. Η κακή τρόικα ήθελε τα χειρότερα με τη στήριξη Παγκάλου, ο οποίος χαρακτηρίζει άχρηστο το ήμισυ σχεδόν των δημοσίων υπαλλήλων, και μόνο χάρη στο «σοσιαλιστικό τους αγώνα και την πειθώ τους», ελήφθη η απόφαση να θεωρούνται νεοδιόριστοι (!) οι μετατασσόμενοι από τις «άχρηστες» υπηρεσίες. Αν σε αυτό το θέατρο του παραλόγου και της εξαπάτησης προσθέσουμε και την πρόσφατη συνέντευξη της κ. Κατσέλη...

Τί κι αν με αυτήν επιβεβαιώνει περίτρανα τα όσα ήδη από τον περασμένο Μάιο ο Αντώνης Σαμαράς ανέφερε ως βασικούς λόγους άρνησης ψήφισης του μνημονίου;

Λες και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ήξεραν τι ψήφιζαν…

Τελικά η μόνη που ήξερε γιατί ψηφίζει το μνημόνιο είναι η Ντόρα. Το ψήφισε για να κοντράρει το Σαμαρά, να φύγει από τη ΝΔ και να δικαιολογήσει την ίδρυση δικού της κόμματος. Αναρωτιέμαι αν πρέπει να τη λογίσω στους καλούς ή στους κακούς μπάτσους…

Σε κάθε περίπτωση, στο στημένο αυτό παιχνίδι, μόνοι χαμένοι είμαστε όλοι εμείς. Γι’ αυτό, ΜΗΝ ΤΣΙΜΠΑΤΕ !

Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΙ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΡΩΗΝ ΟΥΤΕ Ο ΝΥΝ

Στις πολλές τις υποσχέσεις και στα παχιά τα λόγια ήσαν όλοι τους καλοί, – και οι Καραμανλήδες και οι Παπανδρέου – στην ουσία, όμως, απέκρυβαν ή αγνοούσαν την αλήθεια.

Η κάθε στιγμή και η κάθε εποχή υπόσχεται, προβάλλει κι επιβάλλει ό,τι κρίνει σκόπιμο, ό,τι εφικτό, ό,τι πραγματοποιήσιμο.

Όμως, η αλήθεια δεν είναι θέμα ούτε εποχής ούτε στιγμής· η αλήθεια είναι διαχρονική και υπερκαλύπτει την όποια πραγματικότητα βλέπουμε κάθε μια από αυτές τις σκληρές ημέρες.

Διλήμματα τύπου διευκολύνσεως δόσεων, αναθεώρησης ή αναδιαπραγμάτευσης του χρέους ή του μνημονίου, είναι λόγια χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ουσία, χωρίς αλήθεια.

Η πραγματικότητα του σήμερα δεν είναι παρά ένα μέρος της αλήθειας. Μικρό μέρος. Πικρό μέρος. Γιατί όσο κι αν καθυστερήσουμε τις δόσεις, όσο κι αν ικετεύσουμε ή διαπραγματευτούμε, η αλήθεια παραμένει ΜΙΑ: το χρέος των 300 έως και 400 δις ευρώ δεν υπάρχει περίπτωση ΠΟΤΕ να αποπληρωθεί, ιδίως με υφεσιακές και φοβικές πολιτικές μείωσης του ΑΕΠ, μείωσης της αγοράς, μείωσης της εθνικής μας υπόστασης και κυριαρχίας, από στόματα και πράξεις «Ελλήνων» τε και ξένων.

Οι συστάσεις του Αντώνη Σαμαρά – ήδη από πέρσι τέτοιες μέρες – και η επιχειρηματολογία του για ανταγωνιστικότητα σε όλους τους τομείς είναι ακόμα επίκαιρα. Για να υπάρξει ανταγωνιστικότητα, όμως, υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, κάποιες εκ των οποίων δεν έχουν αναφερθεί στην αληθινή τους διάσταση.

Πραγματικότητα είναι ότι δεν είμαστε ανταγωνιστικοί ως χώρα, ούτε καν στα μεγάλα μας προσόντα, ήτοι την ποιότητα των αγροτικών μας προϊόντων και στην εκμετάλλευση της ομορφιάς του ελληνικού τοπίου.

Η αλήθεια όμως που δεν αναφέρεται είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε ανταγωνιστικοί, αν δε μειώσουμε αισθητά την έμμεση και την άμεση φορολογία των τουριστικών μας προϊόντων και υπηρεσιών, τις οποίες πρέπει επιπλέον να βελτιώσουμε αρκετά.

Άλλη αλήθεια που ξεχνάμε είναι η επιμονή σε υπηρεσίες και η μεταπράτηση, όταν και τα δύο – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη – είναι ακριβά και σαφώς ακριβότερα από τους γείτονες και άμεσους ανταγωνιστές μας, ήτοι την Τουρκία, την Αίγυπτο, την Κροατία, την Τυνησία κ.ά., οπότε οφείλουμε να στραφούμε στην ανάπτυξη του πρωτογενούς πλούτου.

Όπως επίσης εύκολα ξεχνάμε ότι από τη δεκαετία του ’80 αναγκαστήκαμε από την Ε.Ε. να μειώσουμε αισθητά τον αγροτικό μας πληθυσμό και να του εμφυσήσουμε (χωρίς πολύ κόπο, για να ’μαστε ειλικρινείς) την ψευδαίσθηση της «ασφάλειας» των επιχορηγήσεων, στην οποίαν δυστυχώς προστέθηκε και η «εμμονή» αρκετών σε προϊόντα εύκολης σποράς και φροντίδας, όπως βασικά τα καπνά και το βαμβάκι, τα οποία όμως δεν είναι πια διόλου ανταγωνιστικά ούτε στην ποιότητα, ούτε στην αξία πώλησής τους στην αγορά. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τις από καιρό υπογεγραμμένες συμφωνίες αγροτικών προϊόντων (τύπου GAΤT) που είναι όλες εις βάρος των δικών μας και προς όφελος κυρίως των ισπανικών αντιστοίχων προϊόντων (π.χ. ελιές και πορτοκάλια) ή των προερχομένων από φθηνότερες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρες, τότε καταλήγουμε πώς είναι απαραίτητο:

Να εντοπίσουμε και να προσεταιριστούμε υπερπόντιες αγορές (Κίνα, Ιαπωνία) για τα αγροτικά μας προϊόντα,

Να επιβάλλουμε -όπου χρειάζεται- αντικατάσταση του βαμβακιού κυρίως και του καπνού δευτερευόντως από την καλλιέργεια προϊόντων στα οποία έχουμε πιο «ανοιχτές» αγορές τόσο λόγω τιμής όσο και λόγω ποιότητας (π.χ. εσπεριδοειδή) ή ακόμα και σε παραγωγή βιοκαυσίμων.

Να βοηθήσουμε με κάθε μέσον (μηδενικό αν χρειάζεται ΦΠΑ και μεγάλη διαφήμιση) τα προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης, στα οποία έχουμε το προσόν της μοναδικότητας, όπως η μαστίχα, ο κρόκος κ.ά. και σε αυτά να προσθέσουμε και άλλα προϊόντα, όπως τα οινοπνευματώδη, για παράδειγμα, και κάποια κτηνοτροφικά.

Να στηρίξουμε τους αγρότες μας με προγράμματα επιχειρηματικότητας, προώθησης προϊόντων και μεθόδους βιολογικής καλλιέργειας.

Κι όλα αυτά για να στηρίξουμε τη μόνη αλήθεια: ότι για να αποκτήσουμε δικαίωμα στην ελπίδα πρέπει αν αυξήσουμε την παραγωγικότητά μας και να χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά τα προσόντα της ελληνικής γής, που από μόνη της είναι τεράστια πηγή πρωτογενούς πλούτου.

Όπως αλήθεια είναι ότι ανεκμετάλλευτο πρωτογενή πλούτο μας αποτελούν και οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας (ηλιακή, αιολική, ενέργεια υποθαλάσσιων ρευμάτων), στις οποίες πρέπει άμεσα να στραφούμε τόσο και για οικονομικούς όσο και για οικολογικούς και εθνικούς λόγους, αγνοώντας τα κελεύσματα των «δυνατών» για «συνεκμεταλλεύσεις» του υπεδάφους και του υποθαλασσίου χώρου μας, που άλλωστε μπορούν κάλλιστα να έχουν και γεωλογικές συνέπειες.

Πραγματικότητα είναι σήμερα το έλλειμμα της χώρας μας, Αλήθεια όμως είναι ότι το έλλειμμα είναι στην παραγωγή του πλούτου και στη χρήση του πλούτου αυτού.

Απόλυτη ανάγκη, λοιπόν, η εκμετάλλευση όλων των προσόντων της χώρας και ιδίως η αύξηση του πρωτογενούς πλούτου, του χειροπιαστού και ικανού να θρέψει τον πληθυσμό μας και να μας αποφέρει κέρδος από την πώλησή του. Μόνον έτσι θα σταματήσουμε να χρειαζόμαστε δανεικά και να έχουμε ελλείμματα. Τέρμα στις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων και ενδελεχής έλεγχος της προώθησης των δικών μας στην εγχώρια και τη διεθνή αγορά.

Πραγματικότητα είναι η εξάρτησή μας από το πετρέλαιο για καύσιμη ύλη και για παραγωγή ενέργειας. Αλήθεια όμως είναι ότι μπορούμε να αποκτήσουμε εύκολα υπερεπάρκεια ενέργειας από τον πρωτογενή μας πλούτο, που είναι και οικολογικός.

Πραγματικότητα είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, αλλά αλήθεια είναι ότι αυτή βολεύει τους «άμοιρους», τους φοβισμένους, τους yes-men των ξένων συμφερόντων (αλλά και αρκετών ντόπιων κρατικοδίαιτων διαπλεκομένων).

Ας αποδράσουμε από την πραγματικότητα που μας καταθλίβει, μας πνίγει και μας οδηγεί στην πτώχευση. Οφείλουμε στην Ιστορία μας και σε όσους θα έλθουν μετά από εμάς, να γίνουμε τώρα παραγωγικοί και αυτάρκεις και μετά (σύντομα) να τους πτωχεύσουμε εμείς!

Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ΑΜΥΝΑ ΣΤΙΣ ΣΤΗΜΕΝΕΣ ΦΑΣΕΙΣ

Πέρσι ο ΠΑΟΚ κατάφερε να πάρει τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, παίζοντας σκληρή και απόλυτα οργανωμένη άμυνα αλλά και εκμεταλλευόμενος κάθε στημένη φάση στην περιοχή του αντιπάλου.

Σήμερα, δύο μέρες μετά το Β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, το σύστημα αυτό αποδεικνύεται πετυχημένο και στην πολιτική.

Το ΠΑΣΟΚ καλλιέργησε έτσι το κλίμα των εκλογών (με το γνωστό δίλημμα), ώστε στον Α’ γύρο να αποφύγει τη δημιουργία πόλου στα αριστερά του (πολεμώντας Δημαράδες και Καλούδηδες) και εν συνεχεία έφερε το παιχνίδι μπροστά στην εστία του αντιπάλου και άφησε τη ΝΔ μόνη της, με τα οργανωτικά προβλήματά της και τους εσωτερικούς της εχθρούς (οφθαλμοφανή στοιχεία από τον Α’ γύρο), να φάει το γκολ. Το σύστημα πέτυχε και το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έπεσε από την Ακρόπολη και να έμεινε όρθιο…

Η ΝΔ από την πλευρά της απέδειξε ότι βιάστηκε να πανηγυρίσει τις επιτυχίες του Α’ γύρου και δεν πρόσεξε την παγίδα στην οποία έπεσε.

Συγκεκριμένα, ενώ γνώριζε πως η Δήμοι και οι Περιφέρειες θα κρίνονταν στο Β’ γύρο, δεν φρόντισε να οργανώσει συμμαχίες, αλλά άφησε το αντιμνημονιακό κλίμα να φέρει μόνο του το αποτέλεσμα, ξεχνώντας δύο πράγματα που άφησε κληρονομιά η εποχή Καραμανλή της τελευταίας τριετίας:

• πλήρη αναρχία των βουλευτών και λοιπών στελεχών, οι οποίοι «έκαναν παιχνίδι» με δικά τους κριτήρια, τοπικού και προσωπικού επιπέδου, αλλά και με προσωπικές φιλοδοξίες, αγνοώντας την όποια κομματική στρατηγική, την οποία και έβλαψαν καίρια, και
• πλήρη αναξιοπιστία του πολιτικού λόγου της παράταξης, που εξακολουθεί -δυστυχώς- να κουβαλάει τα σφάλματα της τελευταίας διακυβέρνησης, τα οποία τη βαραίνουν και δεν την αφήνουν να πείσει τόσο τους νέους ψηφοφόρους όσο και όσους αδικήθηκαν, παραμελήθηκαν ή αγνοήθηκαν από αυτήν.

Έτσι, χωρίς να το αντιληφθεί και, κατ’ επέκταση, χωρίς δυνατότητα να αντιδράσει έγκαιρα και αποφασιστικά, βρέθηκε κλεισμένη στην εστία της, ανέτοιμη να αμυνθεί στις στημένες φάσεις, τις οποίες το ΠΑΣΟΚ και τα εξαπτέρυγά του είχαν από καιρό (όπως φαίνεται) ετοιμάσει και τις οποίες εκμεταλλεύτηκαν κερδίζοντας τις εντυπώσεις της τελευταίας στιγμής (δυστυχώς τελικά αυτές μένουν στο μυαλό των πολιτών).

Και, επειδή για κάθε πάθημα, υπάρχει κι ένα μάθημα, ανάγκη είναι:

1. να υπάρξει ουσιαστική αναδιοργάνωση του κόμματος, όχι μόνο σε επίπεδο προσώπων, αλλά κυρίως σε αυτό των οργανωτικών μηχανισμών και δομών
2. να γίνει γνωστή μια οριστική πολιτική πλατφόρμα ιδεολογικού περιεχομένου (έχει καταντήσει πια ανέκδοτο αυτό δίλημμα περί οριοθέτησης αστικού και λαϊκού κόμματος, είναι σαφές ότι ο αστικός χαρακτήρας δεν είναι η βάση του κοινωνικού φιλελευθερισμού, άλλωστε ο λαϊκός χαρακτήρας περιλαμβάνει και τον αστικό, αλλά σίγουρα όχι μόνον αυτόν)
3. να σταματήσουν ορισμένοι να προσπαθούν να ισορροπήσουν σε δύο ή και περισσότερες βάρκες, γιατί απλά δεν είναι εφικτό. Όσοι είναι μαζί μας πρέπει και να πειθαρχούν στα κελεύσματα και τις ανάγκες της σαφέστατης ιδεολογικής μας πλατφόρμας· Όσοι δε γουστάρουν, οι πόρτες ανοικτές και τα σκυλιά δεμένα…
4. να αποκτήσουν επιτέλους πολιτική ταύτιση και οι οπαδοί μας, ώστε να μην περιμένουν προσωπικό κάλεσμα για να πάνε να ψηφίσουν. Ο σταυρός είναι πολύ σημαντικός και βάση του δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού μας πολιτεύματος, αλλά, αν αγνοούμε το δεύτερο γύρο, τότε αποτέλεσμα ουδέν. Τέλος,
5. να υπάρχει μόνο μια πηγή ενημέρωσης των οπαδών και στελεχών της ΝΔ, ώστε να σταματήσει επιτέλους το «χαλασμένο τηλέφωνο»… Αν ακόμα και το ‘87-‘89 βρήκαμε τρόπους και μέσα, είναι αδύνατον να μην μπορούμε να βρούμε κάτι αντίστοιχο σήμερα.

Όχι άλλα εύκολα γκολ, και, κυρίως, όχι από στημένες φάσεις. Είναι κρίμα να τους σερβίρουμε στο πιάτο…

Το αντιμνημονιακό μέτωπο είναι η σωστή πολιτική γραμμή, αλλά χρειάζεται και στήριξη και επιμονή και συγκεκριμενοποίηση εναλλακτικής πρότασης, με λόγια απλά, καθαρά, ντόμπρα και ευανάγνωστα.
Και επ’ αυτού θα επανέλθω…

Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΚΑΙ Η ΤΙΜΗ, ΤΙΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ;

Πολλοί λένε πως οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους στις μέρες μας και όλα έχουν απαξιωθεί. Όμως, κάποια πράγματα, κάποιες έννοιες και κάποιες παραδόσεις μας θυμίζουν πως όλα τα ίδια μένουν…

Επί τιμή αποκαλούμε τους πρέσβεις που αποχώρησαν από την ενεργό δράση, στους οποίους όμως το Διπλωματικό Σώμα αποδίδει τιμή για την προσφορά και τη δράση τους.

Επίτιμο αποκάλεσαν και τον παλιό πρόεδρο της Ν.Δ. πριν από 17 χρόνια στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, που εξέλεξε τον Μ. Έβερτ αρχηγό. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτή η απόφαση ήταν για να τού αποδοθούν τιμές, όσο μάλλον για να κρατηθούν ισορροπίες. Το σίγουρο είναι πως πολλοί -και μεταξύ αυτών και η νεοεκλεγείσα τότε ηγεσία- ευελπιστούσε πως το προχωρημένο της ηλικίας του επιτίμου δεν θα του έδινε πολλά περιθώρια να επεμβαίνει. Δυστυχώς οι ελπίδες αποδείχθηκαν φρούδες, καθώς ο επίτιμος ηρνείτο να αποχωρήσει από την ενεργό δράση, αλλά πολιτευόταν μέχρι και το 2004 (στα 86 του χρόνια, ίσως και παγκόσμιο ρεκόρ), προκαλώντας συνεχείς αντιδράσεις με τα λεγόμενά του και συνεχείς αναταράξεις στα εσωκομματικά της Ν.Δ.

Μόνον όταν πια ο νεαρός Κυριάκος εξελέγη βουλευτής, τότε και μόνον τότε, αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Βουλή· αλλά δυστυχώς και πάλι όχι από τη δημοσιότητα. Βλέπετε, από τη δεκαετία του ’60, τότε που έφερε σε πέρας τις πολιτικές προετοιμασίες για την έλευση της χούντας, με την αμέριστη στήριξη του δημοσιογραφικού οργανισμού Λαμπράκη, είχε πάντα στο πλευρό του την χειρότερη αυτή πλευρά της διαπλοκής. Γι’ αυτό και κάθε φορά που η διαπλοκή ήθελε να αναταράξει την Ν.Δ. ή κάθε φορά που ο ίδιος το επιθυμούσε, η παρουσία του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA ήταν αυτονόητη.

Η τελευταία του, βέβαια, παρουσία ήταν απλά σκέτη απογοήτευση. Απογοήτευση γιατί, αφενός του ήταν αδύνατο να κρύψει τις επιδιώξεις του και, αφετέρου, γιατί το εξαιρετικά προχωρημένο της ηλικίας του (92 ετών σήμερα) πρόδιδε και τις αδυναμίες του: χρειάστηκε να του επαναλάβουν 4 φορές οι κ.κ. Τρέμη και Πρετεντέρης ότι «ο Σαμαράς είναι λαϊκιστής» για να καταλάβει και να το επιβεβαιώσει και ο ίδιος. Και, επί τη ευκαιρία, διπλή ντροπή στο κανάλι, που χρειάζεται να καταφύγει στην έκθεση ενός αιωνόβιου για να καλύψει την πολιτική του ντροπή για τις έωλες κατηγορίες κατά του Κ. Καραμανλή.

Δεν ξέρω αν τελικά αξίζει κανείς να λυπάται ή να εξεγείρεται με όλα αυτά. Το σίγουρο είναι ότι ο τίτλος του επιτίμου καθόλου πια δεν αντιστοιχεί στον γέροντα, καθώς νόημα έχει πλέον μόνον σε ότι αφορά στην τιμή του καναλιού που τον φιλοξενεί και στην τιμή της κόρης την οποία ο γέροντας υπερασπίζεται (καημένε Κυριάκο, πάλι εσύ θα πληρώσεις τα σπασμένα).

Και επειδή η τιμή δεν έχει μόνον μία εννοιολογική ανάγνωση… και ο νοών νοείτο.

Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΜΗ-ΗΤΤΑΣ

Κάθε φορά που η κάλπη φέρνει άσχημα μαντάτα στο ΠΑΣΟΚ, η κυβερνώσα παράταξη σφυρίζει αμέριμνα… Και κάθε φορά που βλέπει τα μαντάτα από νωρίς, φροντίζει να τα καλύψει εντέχνως… μετατρέποντας την ήττα σε μη-ήττα. Το αυτό συμβαίνει γι’ ακόμα μια φορά.

Η υποψηφιότητα Δημαρά βγήκε στο προσκήνιο πριν δυο περίπου μήνες, όταν ο ανεξάρτητος βουλευτής, επιθυμώντας να διευκολύνει το ΠΑΣΟΚ, ζήτησε να στηριχθεί ο ίδιος ως περιφερειάρχης Αττικής. Η ηγεσία του κινήματος το απέρριψε, θεωρώντας πως κάτι τέτοιο θα έστελνε λάθος μηνύματα στους πολίτες, σχετικά με την κομματική πειθαρχία απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές, και επειδή επιπλέον πίστευε ότι θα κάνει περίπατο στις εκλογές αυτές και θα προτιμούσε υποψήφιο πιο κοντά στο στυλ Καμίνη ή Μπουτάρη. Στην πορεία, όμως, αφενός τα μηνύματα της βάσης φάνηκαν απειλητικά στην ηγεσία -βάσει των πολιτικών που ακολουθεί- και, αφετέρου, ο ΣΥΝ προέκρινε υποψηφιότητα Μητρόπουλου, ο οποίος και παραιτηθείς από το ΠΑΣΟΚ προτρέπει συνδικαλιστές και στελέχη πιο αριστερών και παλαιο-πασοκικών αντιλήψεων να στηρίξουν την υποψηφιότητά του και να απορρίψουν τις κυβερνητικές επιλογές. Με το φόβο να περάσουν στο β’ γύρο δύο ακραιφνώς αντιμνημονιακοί συνδυασμοί (Κικίλια και Μητρόπουλου) και αδυνατώντας να βρει υποψήφιο «καινούργιας κοπής», το ΠΑΣΟΚ έδωσε το χρίσμα του στον ενεργεία νομάρχη Σγουρό ενώ συγχρόνως παρότρυνε τον Δημαρά να κατεβάσει κι αυτός αντάρτικο ψηφοδέλτιο, προκειμένου να μειώσει τις απώλειες προς τους αντιμνημονιακούς.

Και ω τι τύχη! Η υποψηφιότητα Δημαρά «αγκαλιάστηκε» αυθορμήτως από τους πολίτες της Αττικής, προτού ακόμα ανακοινωθεί επισήμως, και η απήχησή της πολλαπλασιάστηκε, όταν ο υποψήφιος συναντήθηκε με το γνωστό εξαπτέρυγο Θεοδώρα, της οποίας και πήρε την αμέριστη συμπαράσταση…

Η υποψηφιότητα Δημαρά αποτελεί τη λύση της μη-ήττας, που από χρόνια το ΠΑΣΟΚ καλλιεργεί κάθε φορά που η ήττα είναι προ των πυλών… διότι αφενός διαλύει τις ελπίδες της Αριστεράς να περάσει εκείνη στο β’ γύρο, αφετέρου, και με τη στήριξη της Ντόρας, μειώνει τις ελπίδες του Κικίλια να προηγηθεί με μεγάλη διαφορά, ενώ, αν τυχόν περάσει ο Δημαράς στο β’ γύρο, θα τον στηρίξει «με τα χίλια», κερδίζοντας και μια έδρα στη Βουλή και εντυπώσεις από την επιτυχία μιας ψήφου «παρόν» στο μνημόνιο και «ναι» σε όλα τα άλλα, έναντι του «όχι» σε όλα που προτάσσουν όλοι οι άλλοι υποψήφιοι, ακόμα και ο δικός του ο Σγουρός!

Η ψήφος στις εκλογές αυτές της Τοπικής Εκτελεστικής Εξουσίας είναι αμιγώς πολιτική. Είναι ψήφος απόρριψης της κυβέρνησης του μνημονίου και ψήφος στήριξης των πιο νέων και άφθαρτων υποψηφίων που προέκρινε ποτέ η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Γιατί αυτή η νέα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ είναι η παράταξη που καλλιεργεί την ελπίδα και θεμελιώνει την επιτυχία της με πίστη στις ικανότητες και τα προσόντα των Ελλήνων και δεν κρύβεται πίσω από τακτικές μη-ήττας…

Ανάγκη των ενεργών πολιτών είναι να μην πέσουν στις παγίδες του συστήματος, αλλά να κάνουν όσο γίνεται πιο αισθητή την κρίση τους απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές και στην εναλλακτική επιλογή.

Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ… ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΒΗΜΑ;

Θα ’ναι σχεδόν ένας χρόνος μετά, όταν θα κληθούμε να ψηφίσουμε στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, άρχοντες τοπικούς, αλλά βαθιά πολιτικούς.

Με κριτήρια τοπικά, προσωπικά, συναισθηματικά, μα και πολύ πολιτικά.

Ένα χρόνο μετά… μετά τη νίκη των ενεργών πολιτών επί της κομματικής νομενκλατούρας, της φατριακής επιβολής και του κληρονομικού δικαιώματος στην εξουσία.

Έγιναν πολλά σε αυτό το χρόνο. Άλλαξαν πολλά. Αναρωτιέμαι, όμως, αν άλλαξαν αρκετά; Και αν άλλαξαν όλα τα κακώς κείμενα; Και αν, τελικά, άλλαξαν όλα προς το καλύτερο;

Οι επερχόμενες εκλογές μπορούν να μας δώσουν απαντήσεις. Απαντήσεις που να μας βοηθούν στην περαιτέρω πολιτική εμβάθυνση και, ει δυνατόν, βελτίωση της πραγματικότητάς μας. Γιατί, αναμφίβολα, και τα προσωπικά κριτήρια είναι βαθιά πολιτικά και το κριτήριο της τοπικής κουλτούρας, όχι πάντα κομματικό, είναι, ωστόσο, ειλικρινά πολιτικό και φυσικά –ειδικά σε περιφερειακό επίπεδο- υπάρχουν και κριτήρια που άπτονται της αποτελεσματικότητας της εκτελεστικής εξουσίας και της ικανότητάς της να επιλέγει τις σωστές λύσεις στα προβλήματα του τόπου μας, όχι μόνο σε τοπικό, αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Με άλλα λόγια, η διαίσθηση που απέδειξαν οι πολίτες πριν περίπου ένα χρόνο, με τη σημαντική αποχή τους από τις βουλευτικές και ευρωβουλευτικές εκλογές του 2009, σε συνδυασμό με το αίσθημα ευθύνης πού υπέδειξαν συμμετέχοντας μαζικά στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, είναι ανάγκη να έχουν την ανάλογη συνέχεια.

Όσοι επέλεξαν την αλλαγή, την ανανέωση, τη ρήξη με το παρελθόν και επένδυσαν στην αμεσότερη δημοκρατία, στην αξία και τη δύναμη της ιδεολογίας και απέρριψαν την πεπατημένη οδό της μικροκομματικής και οικογενειοκρατικής επετηρίδας, την πολιτική της μόδας και της εικόνας αντί για αυτήν της ουσίας, αυτοί οι ίδιοι οφείλουν στους εαυτούς τους και στο μέλλον αυτής της κοινωνίας να στηρίξουν τις περσινές επιλογές τους. Να μην παίξουν τόσο εύκολα το παιχνίδι της απαξίωσης και της μεταφοράς της ευθύνης. Αλλά, αν πράγματι επιθυμούν την ανανέωση, να στηρίξουν τα νέα πρόσωπα, να στηρίξουν τον πολιτικό αγώνα της νέας Ν.Δ., για να δώσει ιδεολογικό ορίζοντα νίκης και προοπτικής, χωρίς μισόλογα και ανούσιες γκρίνιες.

Είναι προφανές ότι η παράταξη έχει πολύ αξιόλογα στελέχη στην τοπική αυτοδιοίκηση, επιτυχημένα και πολλά υποσχόμενα, τα οποία τώρα έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν την αξία τους και σε πιο ευρεία κλίμακα.

Είναι εξίσου σημαντικό να αποδείξουμε ότι έχουν δικαίωμα στην ευκαιρία και όσοι είναι νεότεροι στην κομματική επετηρίδα.

Και, επιτέλους, είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να έχουμε παντού και πάντα υποψήφιους που να ναι σε όλα τέλειοι εκ προοιμίου.

Απλά δεν υπάρχει κανείς που να είναι και νέος και ώριμος, και έμπειρος και άφθαρτος, και δημοφιλής και μακριά από τις κλίκες των Μ.Μ.Ε. και να δίνει όραμα και να εμπνέει εμπιστοσύνη και να είναι σταθερός και συγχρόνως ευέλικτος και βεβαίως δημοκρατικός, αλλά και ηγέτης και με άψογο γούστο συνεργατών και φυσικά και αγνός πατριώτης και συνάμα κοσμοπολίτης… Ή μάλλον υπάρχει ένας, μα τον εκλέξαμε ήδη Αρχηγό…

Οι επιλογές της παράταξης μας για τη στελέχωση της εκτελεστικής εξουσίας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο είναι καλές. Πάντα υπάρχει το καλύτερο, αλλά κάποιες φορές το συνεχές κυνηγητό για το καλύτερο… γίνεται τελικά εχθρός του καλού που ήδη έχουμε και αυτό, αν μη τι άλλο, ας το αποφύγουμε.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να εκλάβουμε όλοι τις εκλογές που έρχονται με τον αληθινό τους χαρακτήρα. Είναι μια διαδικασία με την οποία επιλέγουμε ΕΜΕΙΣ, ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, τα στελέχη της Εκτελεστικής Εξουσίας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. Και αυτή πρέπει να είναι μια συνειδητά πολιτική επιλογή. Την ευθύνη δεν την έχουν άλλοι… την έχουμε όλοι εμείς.

Εμείς επιλέγουμε αν θα στηρίξουμε ή θα απορρίψουμε τα φθαρμένα πρόσωπα, αν πιστεύουμε ή όχι στην αξία των προσώπων και της πολιτικής ή ακολουθούμε τις πεπαλαιωμένες επετηρίδες και τις επιλογές των φατριών και των κλαδικών.

Εμείς επιλέγουμε αν θέλουμε ουσιαστική, ριζική ανανέωση και δικαίωμα στην ελπίδα και ναι, εμείς επιλέγουμε αν στηρίζουμε ή απορρίπτουμε τις επιλογές της υπάρχουσας εκτελεστικής εξουσίας.

Η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας είναι και αυτή ένα κριτήριο πολιτικής επιλογής. Μιας επιλογής που έκανε η παρούσα εκτελεστική εξουσία (δηλαδή η κυβέρνηση) χωρίς να έχει την ανάλογη λαϊκή εντολή.

Όπως έτερη επιλογή της παρούσας κυβέρνησης είναι και ο καινούργιος νόμος της τοπικής αυτοδιοίκησης (η οποία είναι μέρος της εκτελεστικής εξουσίας) και ο οποίος έγινε με οφθαλμοφανή μικροκομματικά κριτήρια και επιδιώξεις.

Σε αυτά δε θα απαντήσουμε;

Δεν θα τοποθετηθούμε επιλέγοντας τους τοπικούς και περιφερειακούς άρχοντες της εκτελεστικής εξουσίας;

Η ευθύνη ανήκει σε εμάς!

Ας μην τους επιτρέψουμε να απαξιώσουν κι άλλο τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. Αυτή είναι η χρονική στιγμή να τους αποδείξουμε ότι ο ελληνικός λαός έχει και μνήμη και κρίση και δικαίωμα στην ελπίδα!

Ένα χρόνο μετά, είναι καιρός για ένα ακόμα βήμα!

Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός ΠΕ 05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ Ή ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ;

Ένα ερώτημα πλανάται γύρω από τους κύκλους της επικοινωνίας και της πολιτικής ανάλυσης: Σε ένα πλαίσιο πλήρους απαξίωσης και αποδόμησης του πολιτικού σκηνικού -το οποίο είναι, άλλωστε, εν εξελίξει-, τη στιγμή της κάλπης -όποτε κι αν αυτή έρθει, που μάλλον θα ’ναι σύντομα- οι μετέχοντες και διακινούντες το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης, προτιμούν την πλήρη διάλυση, την οποίαν τα ΜΜΕ καλλιεργούν, ή την «γκαβάτζα» ενός πολιτικού, που καταγγέλλει μεν το σύστημα, αλλά δεν επιθυμεί τη διάλυσή του;

Στο σκεπτικό του ερωτήματος αυτού περιλαμβάνουν και την ανάλυσή τους για τη γραμμή Σαμαρά στην οικονομική πολιτική ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., θεωρώντας πως ουσιαστικά ο Πρόεδρος της Ν.Δ. δεν διαφωνεί με τη λογική των μέτρων και της προσφυγής στην οικονομική βοήθεια, αλλά απλώς κάνει τακτικές κινήσεις για να σωθεί ο ίδιος και το κόμμα του από την ολική καταστροφή που επίκειται στο πολιτικό σύστημα.

Πρόκειται για μια λάθος εκτίμηση, ή ίσως για προγραμματισμένη επίθεση απαξίωσης της πολιτικής γραμμής Σαμαρά. Πιστεύω ότι ο Πρόεδρος θα πρέπει άμεσα να απαντήσει σε αυτά τα προκατειλημμένα σχόλια, με πολιτικές επιλογές που να αναδεικνύουν τα χαρακτηριστικά της στρατηγικής του. Οι πρώτες του επιλογές για άμεση εκλογή εσωκομματικών οργάνων σε Ο.Ν.ΝΕ.Δ. και κομματικό μηχανισμό πρέπει να γίνουν αντιληπτές ως βαθιά πολιτική επιλογή ρήξης με το παρελθόν και άρα να εφαρμοστούν σε όλο το φάσμα της πολιτικής γραμμής της Ν.Δ.

Με άλλα λόγια, η επιλογή των υποψηφίων Περιφερειαρχών και των Δημάρχων των πολυπληθών δήμων της χώρας είναι ανάγκη να γίνει με άμεση ανάδειξή τους από την κομματική μας βάση των περίπου 1 εκατομμυρίου μελών.

Στο ίδιο πλαίσιο ανάδειξης της αξίας της Άμεσης Δημοκρατίας πρέπει να κινηθεί η Ν.Δ. και σε σοβαρά πολιτικά ζητήματα, ξεπερνώντας τα μικροκομματικά παιχνίδια και τα κόμπλεξ του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των εξαπτερύγων του. Δημοψηφίσματα κάνουν όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, γιατί πρέπει να δική μας να φοβάται τη λαϊκή ετυμηγορία;

Πιο άμεση ανάγκη από αυτήν για τη ριζική αλλαγή του νόμου περί ευθύνης Υπουργών δεν θα μπορούσε σήμερα να υπάρχει. Είναι το πρώτο δείγμα Συνταγματικής Μεταρρύθμισης που δεν μπορεί να περιμένει. Δημοψήφισμα λοιπόν για απλούστευση και ταχύτερη απονομή Δικαιοσύνης και απόδοση Ισονομίας, αλλά και ευθυνών για την κάκιστη οικονομική διαχείριση της χώρας, ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια. Δημοψήφισμα και για την πλήρη αποδέσμευση των εξουσιών -και κυρίως της δικαστικής- από τον κομματικό έλεγχο της Εκτελεστικής εξουσίας.

Η δέσμευση της Ν.Δ. για άμεση δημοκρατία σε αυτά τα καίρια ζητήματα επιβίωσης των δημοκρατικών μας θεσμών, στην πιο κρίσιμη για τον τόπο χρονική στιγμή, είναι ένα σίγουρο φάρμακο και για τη Δημοκρατία και για την παράταξή μας. Ένα φάρμακο πολιτειακά αναγκαίο και αντισυστημικό.

Σε αυτό το σημείο, ποιός θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο για συστημισμό ή τακτικισμό;

Ο Αντώνης Σαμαράς, πριν λίγο καιρό, ζήτησε συγνώμη για τα κακώς πεπραγμένα της διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ., παρότι ο ίδιος σε αυτήν ελάχιστα συμμετείχε. Όμως αυτό που πρέπει να κάνει αντιληπτό από κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας, είναι το όραμά του για την αναγέννησης της πατρίδας μας. Πρέπει να συγκεκριμενοποιήσει τις βασικές αρχές της πολιτικής του στρατηγικής και τις διαφορές του από το παραπαίον πολιτικό σύστημα. Γιατί, στα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής, είναι εκείνος που έκανε πάντα τις δύσκολες και ουσιαστικές στρατηγικές επιλογές, που όλες τους είχαν ως βασικό γνώμονα το καλό της πατρίδας και όλες -πλην μίας- ήσαν σωστές. Γι’ αυτή τη μία και μόνον γι’ αυτήν θα ήταν ίσως ενδεικτικό της πολιτικής του στρατηγικής να ζητήσει συγνώμη: για την υπογραφή του στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία τελικά φαίνεται πως δεν ήταν εφαρμόσιμη.

Σύστημα δεν είναι η Δημοκρατία. Πολιτικό σύστημα δεν είναι ο κοινοβουλευτισμός, η διάκριση των εξουσιών, η Ισονομία και ο Πατριωτισμός. Αυτά είναι οι βάσεις του πολιτειακού μας χάρτη και δεν είναι ούτε κατακριτέα, ούτε αναθεωρητέα. Η στρατηγικές επιλογές, όμως, για τη δομή, τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του πολιτικού συστήματος είναι το ζητούμενο.

Ο τολμών νικά και το πεδίον δόξης είναι λαμπρό για τους δυνατούς και τους ελεύθερα φρονούντες.

Ν. Κανελλόπουλος
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ

Ο τίτλος του ιστολογίου αυτού δεν είναι τυχαίος, αλλ’ ούτε και κωμικός. Δεν είναι μια λέξη του ειρμού, είναι τα αρχικά 4 λέξεων που σημαίνουν πολλά για όσους τον θεωρούν βατήρα για την ανάπτυξη πολιτικής σκέψης και διαλόγου. Χωρίς Yστερικές Μαζοχιστικές Αναστολές.

Σε αυτόν τον τίτλο, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται να ανατρέξουμε, για να προσπαθήσουμε να βρούμε λογικές απαντήσεις στα ερωτήματα που όλοι έχουμε, σχετικά με τη δύσκολη στιγμή στην οποία η πατρίδα μας βρέθηκε. Ερωτήματα σχετικά με το ΓΙΑΤΙ φθάσαμε εδώ, αλλά και πιο σημαντικά, όπως το ΠΩΣ να αντιδράσουμε από εδώ και πέρα.

Κάποιοι, μεταξύ αυτών δυστυχώς και η παρούσα κυβέρνηση, σύσσωμη, θεωρούν πως όλα έρχονται ξαφνικά, αναίτια, απρόσμενα και η μοναδική αντίδραση σε αυτά είναι η αποφυγή και μεταβίβαση των ευθυνών και η επικοινωνιακή προπαγάνδα σε επίπεδα γκεμπελισμού.

Σε αυτούς λοιπόν πρέπει να απαντήσουμε ΧΩΡΙΣ ΥΣΤΕΡΙΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ:

• Ευθύνες φέρουν αυτοί που -κυρίως- τα τελευταία 30 χρόνια δεν έκαναν κανένα σχεδιασμό των πραγματικών αναγκών του Δημοσίου σε ανθρώπινο δυναμικό· προσλάμβαναν αφειδώς και διαχειρίζονται το προσωπικό αυτό με τρόπο παράλογο.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα με ανευθυνότητα και με προσωπικά, κομματικά και μικροκομματικά κριτήρια.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που καλλιεργούν την ανευθυνότητα, τον ωχαδερφισμό, τη θεσιθηρία και την ατιμωρησία σε όλο το δημόσιο βίο, μα κυρίως στη λειτουργία των Υπηρεσιών του Κράτους.
• Ευθύνες φέρουν όσοι κάνουν λανθασμένες πολιτικές επιλογές στρατηγικής, όπως η πρόωρη ένταξη στη Νομισματική Ένωση, με ψεύτικα στοιχεία και χωρίς πλάνο ουσιαστικής σύγκλισης.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που καταχρέωσαν τα ελληνικά νοικοκυριά με παράλογες υπερτιμολογήσεις όλων των αναπτυξιακών έργων και κυρίως των έργων της Ολυμπιακής προετοιμασίας.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που, αντί να λένε την αλήθεια, έκρυβαν -κυρίως τα τελευταία 15 χρόνια- όλα τα οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα κάτω από το χαλί της πολιτικής τους ευθυνοφοβίας.
• Ευθύνες φέρουν αυτοί που -και πάλι κυρίως τα τελευταία 15 χρόνια- καλλιέργησαν και συνεχίζουν να καλλιεργούν τη διαπλοκή, με χρηματιστηριακούς και δημοσιογραφικούς οργανισμούς, και αιχμαλώτισαν την ανάπτυξη σε ένα φαύλο κύκλο κρατικοδίαιτων δήθεν ιδιωτικών εταιρειών, που λυμαίνονται τα ευρωπαϊκά κονδύλια και τα δημόσια έργα.

Και οι έχοντες τις ευθύνες αυτές δεν είναι μόνον οι εκλεγμένοι, αλλά και οι εκλογείς, που τους επέλεξαν συμμετέχοντας στη χρονίζουσα παρακμή.

Κι αν έτσι φθάσαμε ως εδώ, το ζήτημα τώρα πια είναι ΠΩΣ θα αντιδράσουμε.

Θα αντιδράσουμε παθητικά και ευθυνόφοβα, αφήνοντας άλλους (στην προκειμένη περίπτωση το ΔΝΤ) να μας επιβάλλουν μέτρα που δεν αντιστοιχούν στις δυνατότητές μας και δεν μας δίνουν προοπτική, αλλά μας αιχμαλωτίζουν σε πολιτικές ύφεσης και αφαίμαξης, ή θα πάρουμε την ευθύνη του μέλλοντός μας στα χέρια μας και θα αποκαταστήσουμε την αλήθεια; Πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον με ρεαλισμό, με αίσθημα ευθύνης απέναντι σε προγόνους και επιγόνους και με προοπτική ουσιαστικής αναγέννησης της πατρίδας μας, χωρίς τα κόμπλεξ και τα βάρη των τελευταίων 30 χρόνων.

Γιατί τα λεφτά όντως υπάρχουν, απλά, ευτυχώς, τα επένδυσαν οι παλιότεροι στο μοναδικό που πραγματικά αξίζει διαχρονικά σε αυτή τη χώρα, την ίδια της τη γη, που δε χάνει ποτέ την αξία της, γιατί η Ελλάδα είναι πανέμορφη και ζηλευτή. Και η αξιοποίηση της περιουσίας αυτής είναι αρκετή για να μας βγάλει από το αδιέξοδο, αρκεί να τη συνοδεύσουμε με αναπτυξιακές πολιτικές και δημοσιονομικές και πολιτειακές ανατροπές και όχι βέβαια με φοροεισπρακτικά μέτρα «ποινικοποίησης» της ακίνητης περιουσίας των πολιτών.

Βασικές ανατροπές χρειάζονται στο δημόσιο βίο και τις ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο μου. Ανατροπές που πρέπει να οδηγήσουν σε μια καινούργια Ελληνική Δημοκρατία, πιο λειτουργική, πιο δίκαιη, πιο ανταγωνιστική και πιο ποιοτική.

Εκείνοι που σε αυτό το σημείο θα θυμηθούν ότι, κάποιος αυτά τα είχε προϊδεάσει πριν από 15 χρόνια και είναι ο ίδιος που αναγκάστηκε σε σιωπή για τη δεκαετία που ακολούθησε, θα πρέπει να επιμείνουν να του θυμίζουν επιτακτικά το πόσο τον χρειάζεται η πατρίδα, πιο ανατρεπτικό από ποτέ.

«Είχαμε άδικο, γιατί, πολύ νωρίς, είχαμε δίκιο»… και με τη σκέψη αυτή πρέπει να κάνουμε ακόμα μια υπέρβαση, ακόμα μια ανατροπή. Το να φωνάξουμε ότι εμείς τα λέγαμε δεν είναι πια αρκετό. Χρειάζεται να πάμε ακόμα παραπέρα, χωρίς αναστολές, χωρίς μαζοχισμούς, χωρίς υστερίες…

Ν. Κανελλόπουλος
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

Περί συνθημάτων

Λίγα για τους πολλούς, Πολλά για τους λίγους.

Με αυτό το σύνθημα και πολλές παραλλαγές του, συνδικαλιστές και απλοί εργαζόμενοι βγαίνουν στο δρόμο και διεκδικούν, άλλοι κατ’ εντολή κι άλλοι αυθόρμητα.

Το σύνθημα αυτό καθ’ αυτό έχει τη σημασία του, αν και δεν είναι πια σίγουρο αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του σήμερα.

Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης δεν έδειχνε ακριβώς αυτό, αν και ούτε το αντιπαρερχόταν. Η πολιτική που θα ακολουθηθεί από το ΔΝΤ… μάλλον δε θα έχει συγκεκριμένα ιδεολογικά ή ταξικά κριτήρια, άρα και το σύνθημα στην σημερινή εποχή στην Ελλάδα, μάλλον έχει πιο πολύ σχέση με το παρελθόν, παρά με το παρόν και το μέλλον. Παράλληλα με το σύνθημα αυτό ακούγονται φωνές (οι πιο πολλές δίκαιες) σχετικές με το «μάρμαρο». Ποιος καλείται να το πληρώσει και γιατί;

Αυτό είναι μάλλον και το πιο ουσιώδες σήμερα ερώτημα, μια και το ΔΝΤ θα αναλάβει όλα τα άλλα ζητήματα. Είναι ίσως το μόνο θέμα στο οποίο δε θα αναμιχθεί. Και δεν θα αναμιχτεί, αφενός γιατί στη «συζήτηση» αυτή έχουμε πολύ καλές επιδόσεις και μπορεί άνετα να σπαταλήσουμε μήνες αφήνοντας το ΔΝΤ να κάνει τη δουλειά του, αφετέρου γιατί η συζήτηση αυτή με το ισχύων νομικό σύστημα και τον ισχύοντα νόμο περί ευθύνης υπουργών είναι αδύνατον να καταλήξει σε κάθαρση (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου).

Ίσως λοιπόν αυτό το τελευταίο να είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να επικεντρωθούμε. Όχι για να αποφύγουμε τη συζήτηση σχετικά με τα μέτρα του ΔΝΤ (τα οποία βεβαίως και θα είναι πολλαπλώς αιχμηρά και τραυματικά για τον κοινωνικό μας ιστό), αλλά για να αποκτήσουμε μια ρεαλιστική εικόνα της κατάστασης και κυρίως, για να βρούμε το πώς δε θα ξανάρθουμε στην ίδια θέση.

Για να αποφύγουμε λοιπόν επανάληψη του ίδιου οδυνηρού «παραμυθιού» χρειάζεται άμεση αλλαγή του Συντάγματος σε άρθρα που αφορούν στην πολιτική ευθύνη, στο ρόλο και στη διάκριση των εξουσιών, στο ρυθμιστικό ρόλο του κράτους στην τήρηση των κανόνων της ανταγωνιστικότητας σε κάθε μορφή παραγωγής και διαχείρισης του πλούτου, στα εργασιακά δικαιώματα και στις υποχρεώσεις του κράτους προς τον πολίτη.

Μέχρι όμως να ολοκληρωθεί αυτή η συνταγματική μεταρρύθμιση, χρειάζονται και μερικές άμεσες κινήσεις, που ίσως απαιτούν τη χρήση του «πέλεκυ». Η λειτουργία του Κράτους πρέπει να αλλάξει νοοτροπία και να αποκεντρωθεί. Ο «Καλλικράτης» είναι απλώς ασπιρίνη σε καρκινοπαθή ασθενή. Προέχει η ριζική αλλαγή του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα, η απεξάρτηση της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε Κυβέρνηση, η άμεση άρση του ισχύοντος νόμου περί ευθύνης Υπουργών, η άμεση κατάργηση της παραγραφής από τις ευθύνες διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και των κοινωνικών αγαθών. Η λειτουργία της αγοράς πρέπει να αποκτήσει πιο ουσιαστικό έλεγχο του κράτους σε ότι αφορά στην τήρηση των κανόνων της ανταγωνιστικότητας και στην τήρηση των νόμων που διέπουν την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Το κράτος από την πλευρά του πρέπει να φιλελευθεροποιήσει τους κανόνες αξιοποίησης της περιουσίας του και να σταματήσει την αποτυχημένη προσπάθεια «ανταγωνισμού» και διαπλοκής με τους όποιους φορείς της αγοράς διατηρεί και τους πλουτίζει με χρήματα του λαού.

Το να πληρώσουν αυτοί που φταίνε, είναι το σύνθημα που είναι πιο ουσιώδες και αξιοποιήσιμο στις μέρες μας. Το θέμα είναι ότι για να γίνει πραγματικότητα, πρέπει πρώτα να αλλάξει συθέμελα το νομικό σύστημα και η λειτουργία του κράτους. Το πολιτικό θάρρος για μια τέτοια απόφαση φάνηκε πώς δεν είχε η κυβέρνηση Καραμανλή, πολύ φοβάμαι όμως πως δεν το έχει ούτε κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία άλλωστε προτιμά από ό,τι φαίνεται να μεταφέρει ευθύνες και να αποποιείται τα πάντα, δυστυχώς…


Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών

ομάδα ΧΥΜΑ - γιατί ξεκινάμε

ΓΙΑΤΙ ΞΕΚΙΝΑΜΕ

ομάδα ΧΥΜΑ

(Χωρίς Υστερικές Μαζοχιστικές Αναστολές)

Ξεκινάμε γιατί τα δύσκολα απαιτούν πρωτοβουλίες, γιατί πιστεύουμε σε μία παράταξη που αξίζει και αξιοποιεί όσους το αξίζουν, που και θέλει και μπορεί. Ξεκινάμε γιατί 800 χιλιάδες μέλη έδωσαν ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Συμμετοχή με πίστη στις ιδέες μας.

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, η Ελλάδα, η Ευρώπη και η παγκόσμια κοινότητα βρίσκονται στη μέγγενη μιας κρίσης, που ξεπερνά την οικονομία, διαπερνά την πολιτική, κλονίζει τους θεσμούς και συνταράσσει ολόκληρη την κοινωνία.

Κοινωνία και οικονομία βρίσκονται αντιπαρατιθέμενες, καθώς η πολιτική δίστασε να εφαρμόσει νέους κανόνες, να χαράξει τα νέα όρια του οικονομικού παιγνίου, αλλά και των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το σημαντικότερο πολιτικό επίτευγμα του 20^ου αιώνα, έχασε την ορμή των πρώτων δεκαετιών ζωής και οδηγήθηκε σε μία οικονομική ένωση δίχως πολιτική κατεύθυνση και επιτήρηση. Η ασφάλεια και η ειρήνη των ευρωπαϊκών λαών μπορεί να εξασφαλίστηκε, η ευημερία τους όμως τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Η Ελλάδα περνά τις πιο κρίσιμες ίσως στιγμές στη Σύγχρονη Ιστορία της. Βάλλεται από δυνάμεις του εξωτερικού, που –εκμεταλλευόμενες τις δυσκολίες της- βάζουν στόχο την οικονομία και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της και δημιουργούν απειλές για την εδαφική της ακεραιότητα. Βάλλεται, όμως, και από δυνάμεις του εσωτερικού, που πλήττουν την εθνική και κοινωνική συνοχή της και που απομυζούν τον πλούτο της λειτουργώντας παρασιτικά και συντεχνιακά.

Κάποιοι στήνουν σκηνικό «πολέμου», όχι με άρματα και κανόνια, αλλά με ΜΜΕ, με spreads, με δηλώσεις και μέτρα, βάζοντας το λαό στη γωνία.

Όμως κανένας πόλεμος δεν χάνεται προτού να διεξαχθεί.

800 χιλιάδες άνθρωποι έδειξαν το δρόμο. Έκαναν – στην πιο δύσκολη στιγμή για το κόμμα μας - μια υπερήφανη, ξεκάθαρη, δημοκρατική και αληθινά υπερβατική επιλογή. Με πρωτοφανή συμμετοχή, με αποφασιστικότητα και ακλόνητο αίσθημα ευθύνης, ανέτρεψαν τα βάρη και αποφάσισαν ότι θέλουν να προχωρήσουν μπροστά. Επέλεξαν τις καθαρές θέσεις, το αισιόδοξο μήνυμα του Αντώνη Σαμαρά, δείχνοντας σε όλους του Έλληνες πως καμία μάχη δεν είναι εκ των προτέρων χαμένη. Γιατί οι Νεοδημοκράτες και οι Νεοδημοκράτισσες την κέρδισαν τη μάχη.

Όμως, αυτό, ήταν μόνο το πρώτο βήμα. Το πολιτικό μας σκηνικό έχει ανάγκη από καθαρές φωνές, θαρραλέες τοποθετήσεις, ξεκάθαρες κουβέντες. Και πάνω από όλα έχει ανάγκη από νέα πρόσωπα.

Η Νέα Δημοκρατία θα δείξει και πάλι το δρόμο. Χωρίς παρωπίδες και αγκυλώσεις, αλλά με ξεκάθαρο ιδεολογικό στίγμα και αδιαπραγμάτευτες αρχές, ξεκινάμε να οικοδομήσουμε την παράταξή μας από την αρχή. Χωρίς καθυστερήσεις, με ουσιαστική προοδευτικότητα και πίστη στις αξίες που γέννησαν την παράταξη και θεμελίωσαν τη χώρα μας.

Ζητάμε ρήξεις και πρωτοβουλίες. 800 χιλιάδες πρωτοβουλίες, ημών των ιδίων κι όχι τρίτων υπέρ ημών, ούτε τρίτων εξ ημών. Η ευθύνη βαρύνει όλους μας, γιατί αυτή η παράταξη αποτελεί την κινητήριο δύναμη της πατρίδας μας.

Ο Αντώνης Σαμαράς, έκανε ήδη τα πρώτα βήματα και χάραξε τις κατευθυντήριες γραμμές για μια Νέα Σχέση της κομματικής μας δομής με την κοινωνική μας βάση. Μια σχέση αμεσότητας και αλληλεπίδρασης.

Το κατεστημένο και τα όργανά του ακόμα στέκουν σαστισμένα μπροστά στην θαρραλέα και μαζική απόφαση της βάσης της παράταξής μας, η οποία έβαλε οριστικά στο περιθώριο κομματικούς μηχανισμούς, συμφέροντα, αγκυλώσεις και στρεβλώσεις του παρελθόντος. Οι συγκαλύψεις και οι συμψηφισμοί δεν έχουν χώρο στη νέα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Η παράταξή μας είναι πλέον ζωντανός οργανισμός 800 χιλιάδων και πλέον πολιτών με κρίση, πολιτικό σκεπτικό και, προπαντός, πολιτική ευθύνη. Η συμμετοχή τους είναι κριτήριο για την οργανωτική και πολιτική ανασυγκρότηση της παράταξης. Κανείς δεν μπορεί πια να τους εκπροσωπεί, παρά μόνον όσοι επιλέγονται άμεσα από τους ίδιους. Κανείς δεν μπορεί πια να αμελεί τις υποχρεώσεις του προς αυτούς, ούτε και να τους θεωρεί δεδομένους ή άβουλους. Απέδειξαν πως επιθυμούν τη συμμετοχή τους στη λήψη των αποφάσεων, άρα και αυτή πρέπει να τους παρέχεται στο μέγιστο δυνατό. Απέδειξαν πως επιθυμούν μια πατρίδα των αξίων και των αξιών, ενός έθνους με συνείδηση, με πολιτική σκέψη και ιστορική συνέχεια και προοπτική.

Ως Έλληνες παίρνουμε αποφάσεις με τη λογική αλλά και το συναίσθημα. Κανένα από αυτά δεν είναι λάθος στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Δεν μπορούμε και δε θέλουμε να είμαστε παθητικοί δέκτες μηνυμάτων, αποφάσεων άλλων εξ ημών και δήθεν υπέρ ημών, ούτε ψυχροί αριθμοκρίτες. Αξιώνουμε το δικαίωμα του λόγου, αξιώνουμε το δικαίωμα της συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, στην πρωτοβουλία και στην ελευθερία της συνείδησης. Αξιώνουμε το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στην ελπίδα, το δικαίωμα να αποδείξουμε την αξιοσύνη μας, ως παράταξη και ως έθνος, απαλλαγμένοι από τα βάρη του παρελθόντος, κληρονομητέα ή επίκτητα. Διεκδικούμε ίσες ευκαιρίες για τα άτομα απέναντι στα συμφέροντα, για τους πολίτες απέναντι στο κατεστημένο, για το λαό απέναντι στα κράτος, για τα έθνη απέναντι σε απρόσωπους οργανισμούς

Θέλουμε η νέα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ να γίνει και πάλι το επίκεντρο της πολιτικής σκέψης και πράξης για την αναγέννηση της πατρίδας μας. Η παράταξη των μεγάλων επιλογών που ιστορικά έχει υπάρξει. Ένας αληθινά ζωντανός, συμμετοχικός, και αποτελεσματικός οργανισμός, που λαμβάνει πολιτικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες με δημοκρατικότητα και με αίσθημα ευθύνης.

Για εμάς, κανένα ιδεολόγημα από μόνο του δεν δίνει λύση. Κανένα δεν είναι πανάκεια. Κανένα δεν είναι τέλειο και κανένα δεν είναι εφαρμόσιμο παντού. Η μέγιστη συμμετοχή, ο ουσιαστικός διάλογος, η εθελοντική προσφορά, ο υγιής ανταγωνισμός, η αγάπη για τις αξίες και τα ιδανικά της παράταξης -τα οποία είναι συνάμα η βάση της πατριωτικής μας συνείδησης- και η δημοκρατική συναπόφαση αποτελούν τον βατήρα από τον οποίον θα ξεκινήσει η αναγέννηση και η ανάπτυξη για την παράταξή μας, αλλά και για την πατρίδα μας. Γιατί η παράταξη υπάρχει για να υπηρετεί την πατρίδα ποτέ το αντίστροφο.