ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΡΩΗΝ ΟΥΤΕ Ο ΝΥΝ
Στις πολλές τις υποσχέσεις και στα παχιά τα λόγια ήσαν όλοι τους καλοί, – και οι Καραμανλήδες και οι Παπανδρέου – στην ουσία, όμως, απέκρυβαν ή αγνοούσαν την αλήθεια.
Η κάθε στιγμή και η κάθε εποχή υπόσχεται, προβάλλει κι επιβάλλει ό,τι κρίνει σκόπιμο, ό,τι εφικτό, ό,τι πραγματοποιήσιμο.
Όμως, η αλήθεια δεν είναι θέμα ούτε εποχής ούτε στιγμής· η αλήθεια είναι διαχρονική και υπερκαλύπτει την όποια πραγματικότητα βλέπουμε κάθε μια από αυτές τις σκληρές ημέρες.
Διλήμματα τύπου διευκολύνσεως δόσεων, αναθεώρησης ή αναδιαπραγμάτευσης του χρέους ή του μνημονίου, είναι λόγια χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ουσία, χωρίς αλήθεια.
Η πραγματικότητα του σήμερα δεν είναι παρά ένα μέρος της αλήθειας. Μικρό μέρος. Πικρό μέρος. Γιατί όσο κι αν καθυστερήσουμε τις δόσεις, όσο κι αν ικετεύσουμε ή διαπραγματευτούμε, η αλήθεια παραμένει ΜΙΑ: το χρέος των 300 έως και 400 δις ευρώ δεν υπάρχει περίπτωση ΠΟΤΕ να αποπληρωθεί, ιδίως με υφεσιακές και φοβικές πολιτικές μείωσης του ΑΕΠ, μείωσης της αγοράς, μείωσης της εθνικής μας υπόστασης και κυριαρχίας, από στόματα και πράξεις «Ελλήνων» τε και ξένων.
Οι συστάσεις του Αντώνη Σαμαρά – ήδη από πέρσι τέτοιες μέρες – και η επιχειρηματολογία του για ανταγωνιστικότητα σε όλους τους τομείς είναι ακόμα επίκαιρα. Για να υπάρξει ανταγωνιστικότητα, όμως, υπάρχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, κάποιες εκ των οποίων δεν έχουν αναφερθεί στην αληθινή τους διάσταση.
Πραγματικότητα είναι ότι δεν είμαστε ανταγωνιστικοί ως χώρα, ούτε καν στα μεγάλα μας προσόντα, ήτοι την ποιότητα των αγροτικών μας προϊόντων και στην εκμετάλλευση της ομορφιάς του ελληνικού τοπίου.
Η αλήθεια όμως που δεν αναφέρεται είναι ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε ανταγωνιστικοί, αν δε μειώσουμε αισθητά την έμμεση και την άμεση φορολογία των τουριστικών μας προϊόντων και υπηρεσιών, τις οποίες πρέπει επιπλέον να βελτιώσουμε αρκετά.
Άλλη αλήθεια που ξεχνάμε είναι η επιμονή σε υπηρεσίες και η μεταπράτηση, όταν και τα δύο – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη – είναι ακριβά και σαφώς ακριβότερα από τους γείτονες και άμεσους ανταγωνιστές μας, ήτοι την Τουρκία, την Αίγυπτο, την Κροατία, την Τυνησία κ.ά., οπότε οφείλουμε να στραφούμε στην ανάπτυξη του πρωτογενούς πλούτου.
Όπως επίσης εύκολα ξεχνάμε ότι από τη δεκαετία του ’80 αναγκαστήκαμε από την Ε.Ε. να μειώσουμε αισθητά τον αγροτικό μας πληθυσμό και να του εμφυσήσουμε (χωρίς πολύ κόπο, για να ’μαστε ειλικρινείς) την ψευδαίσθηση της «ασφάλειας» των επιχορηγήσεων, στην οποίαν δυστυχώς προστέθηκε και η «εμμονή» αρκετών σε προϊόντα εύκολης σποράς και φροντίδας, όπως βασικά τα καπνά και το βαμβάκι, τα οποία όμως δεν είναι πια διόλου ανταγωνιστικά ούτε στην ποιότητα, ούτε στην αξία πώλησής τους στην αγορά. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τις από καιρό υπογεγραμμένες συμφωνίες αγροτικών προϊόντων (τύπου GAΤT) που είναι όλες εις βάρος των δικών μας και προς όφελος κυρίως των ισπανικών αντιστοίχων προϊόντων (π.χ. ελιές και πορτοκάλια) ή των προερχομένων από φθηνότερες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης χώρες, τότε καταλήγουμε πώς είναι απαραίτητο:
Να εντοπίσουμε και να προσεταιριστούμε υπερπόντιες αγορές (Κίνα, Ιαπωνία) για τα αγροτικά μας προϊόντα,
Να επιβάλλουμε -όπου χρειάζεται- αντικατάσταση του βαμβακιού κυρίως και του καπνού δευτερευόντως από την καλλιέργεια προϊόντων στα οποία έχουμε πιο «ανοιχτές» αγορές τόσο λόγω τιμής όσο και λόγω ποιότητας (π.χ. εσπεριδοειδή) ή ακόμα και σε παραγωγή βιοκαυσίμων.
Να βοηθήσουμε με κάθε μέσον (μηδενικό αν χρειάζεται ΦΠΑ και μεγάλη διαφήμιση) τα προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης, στα οποία έχουμε το προσόν της μοναδικότητας, όπως η μαστίχα, ο κρόκος κ.ά. και σε αυτά να προσθέσουμε και άλλα προϊόντα, όπως τα οινοπνευματώδη, για παράδειγμα, και κάποια κτηνοτροφικά.
Να στηρίξουμε τους αγρότες μας με προγράμματα επιχειρηματικότητας, προώθησης προϊόντων και μεθόδους βιολογικής καλλιέργειας.
Κι όλα αυτά για να στηρίξουμε τη μόνη αλήθεια: ότι για να αποκτήσουμε δικαίωμα στην ελπίδα πρέπει αν αυξήσουμε την παραγωγικότητά μας και να χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά τα προσόντα της ελληνικής γής, που από μόνη της είναι τεράστια πηγή πρωτογενούς πλούτου.
Όπως αλήθεια είναι ότι ανεκμετάλλευτο πρωτογενή πλούτο μας αποτελούν και οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας (ηλιακή, αιολική, ενέργεια υποθαλάσσιων ρευμάτων), στις οποίες πρέπει άμεσα να στραφούμε τόσο και για οικονομικούς όσο και για οικολογικούς και εθνικούς λόγους, αγνοώντας τα κελεύσματα των «δυνατών» για «συνεκμεταλλεύσεις» του υπεδάφους και του υποθαλασσίου χώρου μας, που άλλωστε μπορούν κάλλιστα να έχουν και γεωλογικές συνέπειες.
Πραγματικότητα είναι σήμερα το έλλειμμα της χώρας μας, Αλήθεια όμως είναι ότι το έλλειμμα είναι στην παραγωγή του πλούτου και στη χρήση του πλούτου αυτού.
Απόλυτη ανάγκη, λοιπόν, η εκμετάλλευση όλων των προσόντων της χώρας και ιδίως η αύξηση του πρωτογενούς πλούτου, του χειροπιαστού και ικανού να θρέψει τον πληθυσμό μας και να μας αποφέρει κέρδος από την πώλησή του. Μόνον έτσι θα σταματήσουμε να χρειαζόμαστε δανεικά και να έχουμε ελλείμματα. Τέρμα στις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων και ενδελεχής έλεγχος της προώθησης των δικών μας στην εγχώρια και τη διεθνή αγορά.
Πραγματικότητα είναι η εξάρτησή μας από το πετρέλαιο για καύσιμη ύλη και για παραγωγή ενέργειας. Αλήθεια όμως είναι ότι μπορούμε να αποκτήσουμε εύκολα υπερεπάρκεια ενέργειας από τον πρωτογενή μας πλούτο, που είναι και οικολογικός.
Πραγματικότητα είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, αλλά αλήθεια είναι ότι αυτή βολεύει τους «άμοιρους», τους φοβισμένους, τους yes-men των ξένων συμφερόντων (αλλά και αρκετών ντόπιων κρατικοδίαιτων διαπλεκομένων).
Ας αποδράσουμε από την πραγματικότητα που μας καταθλίβει, μας πνίγει και μας οδηγεί στην πτώχευση. Οφείλουμε στην Ιστορία μας και σε όσους θα έλθουν μετά από εμάς, να γίνουμε τώρα παραγωγικοί και αυτάρκεις και μετά (σύντομα) να τους πτωχεύσουμε εμείς!
Ν. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών
