Ο τίτλος του ιστολογίου αυτού δεν είναι τυχαίος, αλλ’ ούτε και κωμικός. Δεν είναι μια λέξη του ειρμού, είναι τα αρχικά 4 λέξεων που σημαίνουν πολλά για όσους τον θεωρούν βατήρα για την ανάπτυξη πολιτικής σκέψης και διαλόγου. Χωρίς Yστερικές Μαζοχιστικές Αναστολές.
Σε αυτόν τον τίτλο, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται να ανατρέξουμε, για να προσπαθήσουμε να βρούμε λογικές απαντήσεις στα ερωτήματα που όλοι έχουμε, σχετικά με τη δύσκολη στιγμή στην οποία η πατρίδα μας βρέθηκε. Ερωτήματα σχετικά με το ΓΙΑΤΙ φθάσαμε εδώ, αλλά και πιο σημαντικά, όπως το ΠΩΣ να αντιδράσουμε από εδώ και πέρα.
Κάποιοι, μεταξύ αυτών δυστυχώς και η παρούσα κυβέρνηση, σύσσωμη, θεωρούν πως όλα έρχονται ξαφνικά, αναίτια, απρόσμενα και η μοναδική αντίδραση σε αυτά είναι η αποφυγή και μεταβίβαση των ευθυνών και η επικοινωνιακή προπαγάνδα σε επίπεδα γκεμπελισμού.
Σε αυτούς λοιπόν πρέπει να απαντήσουμε ΧΩΡΙΣ ΥΣΤΕΡΙΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΜΑΖΟΧΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΤΟΛΕΣ:
- Ευθύνες φέρουν αυτοί που -κυρίως- τα τελευταία 30 χρόνια δεν έκαναν κανένα σχεδιασμό των πραγματικών αναγκών του Δημοσίου σε ανθρώπινο δυναμικό· προσλάμβαναν αφειδώς και διαχειρίζονται το προσωπικό αυτό με τρόπο παράλογο.
- Ευθύνες φέρουν αυτοί που διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα με ανευθυνότητα και με προσωπικά, κομματικά και μικροκομματικά κριτήρια.
- Ευθύνες φέρουν αυτοί που καλλιεργούν την ανευθυνότητα, τον ωχαδερφισμό, τη θεσιθηρία και την ατιμωρησία σε όλο το δημόσιο βίο, μα κυρίως στη λειτουργία των Υπηρεσιών του Κράτους.
- Ευθύνες φέρουν όσοι κάνουν λανθασμένες πολιτικές επιλογές στρατηγικής, όπως η πρόωρη ένταξη στη Νομισματική Ένωση, με ψεύτικα στοιχεία και χωρίς πλάνο ουσιαστικής σύγκλισης.
- Ευθύνες φέρουν αυτοί που καταχρέωσαν τα ελληνικά νοικοκυριά με παράλογες υπερτιμολογήσεις όλων των αναπτυξιακών έργων και κυρίως των έργων της Ολυμπιακής προετοιμασίας.
- Ευθύνες φέρουν αυτοί που, αντί να λένε την αλήθεια, έκρυβαν -κυρίως τα τελευταία 15 χρόνια- όλα τα οικονομικά και δημοσιονομικά προβλήματα κάτω από το χαλί της πολιτικής τους ευθυνοφοβίας.
- Ευθύνες φέρουν αυτοί που -και πάλι κυρίως τα τελευταία 15 χρόνια- καλλιέργησαν και συνεχίζουν να καλλιεργούν τη διαπλοκή, με χρηματιστηριακούς και δημοσιογραφικούς οργανισμούς, και αιχμαλώτισαν την ανάπτυξη σε ένα φαύλο κύκλο κρατικοδίαιτων δήθεν ιδιωτικών εταιρειών, που λυμαίνονται τα ευρωπαϊκά κονδύλια και τα δημόσια έργα.
Και οι έχοντες τις ευθύνες αυτές δεν είναι μόνον οι εκλεγμένοι, αλλά και οι εκλογείς, που τους επέλεξαν συμμετέχοντας στη χρονίζουσα παρακμή.
Κι αν έτσι φθάσαμε ως εδώ, το ζήτημα τώρα πια είναι ΠΩΣ θα αντιδράσουμε.
Θα αντιδράσουμε παθητικά και ευθυνόφοβα, αφήνοντας άλλους (στην προκειμένη περίπτωση το ΔΝΤ) να μας επιβάλλουν μέτρα που δεν αντιστοιχούν στις δυνατότητές μας και δεν μας δίνουν προοπτική, αλλά μας αιχμαλωτίζουν σε πολιτικές ύφεσης και αφαίμαξης, ή θα πάρουμε την ευθύνη του μέλλοντός μας στα χέρια μας και θα αποκαταστήσουμε την αλήθεια; Πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον με ρεαλισμό, με αίσθημα ευθύνης απέναντι σε προγόνους και επιγόνους και με προοπτική ουσιαστικής αναγέννησης της πατρίδας μας, χωρίς τα κόμπλεξ και τα βάρη των τελευταίων 30 χρόνων.
Γιατί τα λεφτά όντως υπάρχουν, απλά, ευτυχώς, τα επένδυσαν οι παλιότεροι στο μοναδικό που πραγματικά αξίζει διαχρονικά σε αυτή τη χώρα, την ίδια της τη γη, που δε χάνει ποτέ την αξία της, γιατί η Ελλάδα είναι πανέμορφη και ζηλευτή. Και η αξιοποίηση της περιουσίας αυτής είναι αρκετή για να μας βγάλει από το αδιέξοδο, αρκεί να τη συνοδεύσουμε με αναπτυξιακές πολιτικές και δημοσιονομικές και πολιτειακές ανατροπές και όχι βέβαια με φοροεισπρακτικά μέτρα «ποινικοποίησης» της ακίνητης περιουσίας των πολιτών.
Βασικές ανατροπές χρειάζονται στο δημόσιο βίο και τις ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο μου. Ανατροπές που πρέπει να οδηγήσουν σε μια καινούργια Ελληνική Δημοκρατία, πιο λειτουργική, πιο δίκαιη, πιο ανταγωνιστική και πιο ποιοτική.
Εκείνοι που σε αυτό το σημείο θα θυμηθούν ότι, κάποιος αυτά τα είχε προϊδεάσει πριν από 15 χρόνια και είναι ο ίδιος που αναγκάστηκε σε σιωπή για τη δεκαετία που ακολούθησε, θα πρέπει να επιμείνουν να του θυμίζουν επιτακτικά το πόσο τον χρειάζεται η πατρίδα, πιο ανατρεπτικό από ποτέ.
«Είχαμε άδικο, γιατί, πολύ νωρίς, είχαμε δίκιο»… και με τη σκέψη αυτή πρέπει να κάνουμε ακόμα μια υπέρβαση, ακόμα μια ανατροπή. Το να φωνάξουμε ότι εμείς τα λέγαμε δεν είναι πια αρκετό. Χρειάζεται να πάμε ακόμα παραπέρα, χωρίς αναστολές, χωρίς μαζοχισμούς, χωρίς υστερίες…
Ν. Κανελλόπουλος
Εκπαιδευτικός ΠΕ05
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών
